Sraosha & Rakasha

Ακροτελεύτια σημείωση

2010-01-24T11:34:00.002+02:00

Θα μας βρείτε πια εδώ:

Sraosha: στα Βουστάσια και στο Sraosha (που περιέχει τα άπαντα)

Rakasha: στο Rakasha.

:-)

The Unraveling

2009-05-25T14:58:00.002+03:00

Κάποια πράγματα απλώς ξηλώνονται.

Κάποια στιγμή απλώς έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για να απομακρυνθείς. Take a bow, take your leave, go somewhere else.

Με τον Sraosha περάσαμε και περνάμε καλά blogικώς και μη. Εκείνος έχει διάθεση και insight. Σ’ εμένα απλώς τελείωσαν οι λέξεις.

Κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως να φτιάξω καινούργιες. But not now. Not here. And not for a long time.

Being artificial

2009-05-23T22:16:00.002+03:00

“Their hands fitted well, the grip was intricate, unbreakable, there were so many points of contact”. O Ian McEwan, στη σελίδα 52 του The Innocent δίνει μια από τις ωραιότερες περιγραφές των χεριών ενός άνδρα και μιας γυναίκας: δακτύλων που συσφίγγονται αναζητώντας αναγνωριστικά τις θέσεις τους στις γραμμές εκείνων του άλλου. Η δύναμη της γραφής του McEwan πηγάζει ακριβώς από την ευστοχία της λεπτομέρειας. Η συγκρότηση των μυθιστορημάτων του μοιάζει να βασίζεται στην ευαισθησία με την οποία είναι δομημένη μια εικόνα, έτσι ώστε όσο και να τη μεγεθύνει ο αναγνώστης δεν παρεμποδίζεται από κόκκο, αλλά συνεχίζει να βλέπει με κρυστάλλινη καθαρότητα τα εξ ων συνετέθη.

Ενδεχομένως αυτό να αποτελεί και μέρος του προβλήματος της μυθοπλασίας του McEwan: οι υπέροχες συναρμολογούμενες κατασκευές του είναι τόσο λεπτεπίλεπτες ώστε μόνο ως tableaux vivants μπορούν να λειτουργήσουν. Εισάγοντας την παραμικρή κίνηση, μια ιδέα δυναμικής, οι αρθρώσεις μπλοκάρουν και το σύνολο κολλάει. Συνήθως, οι ήρωές του είναι τόσο ζωηρά σκιαγραφημένοι που ξεχνάς την προφανή (και πρωτοφανή) τους ατυπικότητα, η οποία στρεσάρει το suspension of disbelief στα όριά του: sociopaths με τον μαγνητισμό του Christian Bale εισβάλλουν σαββατιάτικα στο upper middle class σπίτι σου και θέλουν να βιάσουν την κόρη σου, νευροχειρουργοί πατέρες που τους σώζουν από βέβαιο θάνατο στο καπάκι της απόπειρας, ζευγάρια που βιώνουν τραυματικά την πρώτη νύχτα γάμου σε βαθμό τραγωδίας (είδατε τι πάθαιναν στα ‘50s που δεν είχαν σεξουαλική διαπαιδαγώγηση;), εραστές που μετατρέπονται απολύτως ορθολογικά σκεπτόμενοι σε δολοφόνους τεμαχιστές πτωμάτων. Καθώς η πρόζα καλύπτει τις λογικές ακροβασίες, αργείς να ανακαλύψεις ότι το έργο του McEwan μοιάζει ώρες ώρες να βασίζεται στο θυμόσοφο λαϊκό δόγμα της «κακιάς στιγμής» – της στατιστικής απιθανότητας που μετατρέπει συνηθισμένους ανθρώπους σε αθύρματα μιας βάσκανου μοίρας. Και μια και όλοι βρίσκονται στο έλεος της τυχαιότητας, το επιχείρημα της βασικής πλοκής των ατελών κομψοτεχνημάτων του συγγενεύει άμεσα με εκείνο του Joker προς τον Batman στο Killing Joke του Alan Moore. Όπου ο αρχετυπικός psycho killer εκμυστηρεύεται στον αντίπαλό του τι τον μετέτρεψε από καθημερινό σύζυγο με τετριμμένα οικογενειακά διλήμματα σε ψυχοπαθή δολοφόνο (και μπορεί να κάνει τον καθένα μας να πιάσει τη φαλτσέτα και να κόβει αβέρτα λαιμούς): “one bad day” – η κακιά η ώρα, η κακιά στιγμή, ο κακός μας ο καιρός...

Imitation of action

2009-05-22T23:22:00.002+03:00

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ο Sergio Leone στην τελική μονομαχία του The Good, the Bad and the Ugly επεδίωξε συνειδητά να μιμηθεί ένα σκηνικό αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Κι όμως, αρκετά χαρακτηριστικά της είναι μαζεμένα στο νεκροταφείο του Sad Hill, όπου υποτίθεται ότι λαμβάνει χώρα η δράση. Στον κυκλικό χώρο στο κέντρο της σκηνής, μικρογραφία ορχήστρας με πλακόστρωτο, γυροφέρνουν σιωπηλοί οι Clint Eastwood, Lee Van Cleef και Eli Wallach, πρώτος, δεύτερος και τρίτος υποκριτής αντίστοιχα, ενώπιον ενός κοινού απαρτιζόμενου από ενταφιασμένους νεκρούς και των ορνέων που κρώζουν τα χορικά τους. Η έλευση της κάθαρσης βέβαια δεν είναι απολύτως δεδομένη. Και στο Mexican standoff που ακολουθεί στο επόμενο πεντάλεπτο ο από μηχανής Θεός θα ήταν απαραίτητος για να δώσει τη λύση, αν τα ζάρια δεν ήταν φτιαγμένα εκ των προτέρων.

κτλ

2009-05-22T18:30:00.000+03:00

Graeculi

2009-05-19T15:19:00.001+03:00

Common wisdom μεταξύ των ιστορικών είναι ότι το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού κάνει ιστορία lite. Βέβαια, στον κύκλο των διακονούντων την ιστορία, όπως και στους αντίστοιχους κάθε επιστήμης, ο μόνος που δεν κάνει lite πράγματα είσαι αποκλειστικά εσύ o ίδιος (και σε σπάνιες στιγμές γενναιοδωρίας και ο εαυτός σου). Περί προθέσεων, επιδείξεων, showoffισμού, χορηγικών αναζητήσεων και της ιδιαίτερης εκείνης ιδρυματικής επικάλυψης που στρογγυλεύει τις αιχμές μπορεί να πει κανείς πολλά, αν θέλει, ενδεχομένως δικαίως. Ιστορία ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, παραμένει το υλικό. Ιστορία δεν αποτελούν βαθμολογίες, δημοψηφίσματα και κατηγορίες RPG του στυλ «ευφυΐα», «ανδρεία», «ευσπλαγχνία». Ιστορία είναι οι μικροί Έλληνες.

A patch of snow on the ground

2009-05-07T02:40:00.003+03:00

Το να ακούς στις 2 μετά τα μεσάνυχτα αόρατους θιάσους να παίζουν το Hazy Shade of Winter είναι ενδεχομένως ένδειξη ότι είναι καιρός να αποχαιρετίσεις οριστικά την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Όχι γιατί ποτέ δεν αξιώθηκες μια τέτοια πόλη αλλά γιατί για τους συνομήλικούς μου η αρχική εκτέλεση των Simon and Garfunkel δεν υπάρχει ή είναι απλώς ένας ισχνός αντίλαλος της διασκευής των Bangles από το 1987. Tα '80s αποτελούν για τους ανθρώπους της γενιάς μου ό,τι ήταν για τους τριαντάρηδες της εποχής μου τα '60s, ένας (αν και με σαφώς μικρότερο ειδικό βάρος γεγονότων) ανάλογος καιρός έμπνευσης, πρωτοπορίας και δοκιμών που έγραψαν (μικρή, προσωπική) ιστορία και καθόρισαν το σήμερα. Είναι ίσως αυτή η πρώτη αντίδραση μιας γενιάς που ανακαλύπτει, όπως κάθε γενιά πρέπει να κάνει στην ώρα της, ότι έχει πια τουλάχιστον 20 χρόνια αγνού, παρθένου παρελθόντος που δεν γυρνούν πίσω, πρέπει όμως σιγά σιγά να επανεξεταστούν και να αρχειοθετηθούν για να κάνουν χώρο στην αμείλικτη οριστική ενηλικίωση που σηματοδοτείται από αλλαγή δουλειάς, στεγαστικό δάνειο και κανά-δυο κουτσούβελα. Ηρωοποιώντας την εποχή που ζεις και νιώθεις, αλλά δεν κατανοείς γιατί το σύνολο των εμπειριών σου δεν αρκεί για μια ορθή σύγκριση και αποτίμηση, είναι μια κλασική αντιμετώπιση, ειδικά όταν τύχει να την αντιπαραβάλεις με τις αναμνήσεις κάποιων ελαφρώς μεγαλύτερων που είχαν μόλις ξεπροβάλλει από την προστατευτική ασπίδα του δικτύου οικογένειας-εκπαίδευσης ενώ εσύ επένδυες το δωμάτιό σου με αφίσες της Samantha Fox. Μέσα από μια ελληνική δεκαετία πολιτικού κυνισμού, οικονομικής απληστίας, σχετικής ευημερίας αλλά και ουσιαστικής δικτύωσης με τον υπόλοιπο κόσμο σε πολιτισμικό επίπεδο, οι ενηλικιωθέντες στα '80s, με βάση τα αυθαίρετα δείγματα της κοντινής μας καθημερινότητας και των Τσιπραίικων εκπροσώπων της δημόσιας εικόνας μας, βγήκαμε κατά πλειοψηφία, ως τα πρώτα ελληνικά προϊόντα μιας παγκόσμιας νεωτερικότητας, πιο πολύ της επιφάνειας παρά της ουσίας, πιο πολύ της μόδας παρά της άποψης, πιο πολύ της επιθυμίας παρά της ευθύνης, πιο πολύ της υποψίας παρά της εμπιστοσύνης, πιο πολύ της συνωμοσιολογίας παρά της αιτιολόγησης. Όσοι ενδίδουν στις υποσχέσεις του Facebook ρισκάρουν να ανακαλύψουν τι επιφέρουν στους συμμαθητές 15 χρόνια: γκρίζους κροτάφους, σαμπρελίτσες στο στομάχι και kinder-έκπληξη. Γάμοι, συναντήσεις και reunions 30 something συνηγορούν στην άποψη ότι είναι μάλλον δύσκολο να χορεύεις πλέον κομμάτια της έκτης δημοτικού χωρίς να αναρωτιέσαι σαν τον Κώστα Τσάκωνα, μέγιστο αρχηγέτη των βιντεοταινιών που βλέπαμε τα μεσημέρια πριν πάμε στο σχολείο, «που πήγαν έξι χρόνια;». Και το μόνο που μπορείς να κάνεις σήμερα γι' αυτό, την ώρα του αόρατου θιάσου του ακαλύπτου, είναι να κλείσεις το φως, να χωθείς στις κουβέρτες και να ψάξεις να βρεις με τι μνήμες έχεις ταυτίσει το Golden Brown από το 1986.

Homage to J.G.

2009-04-28T00:39:00.001+03:00

after helion

Για κάποιους ο J. G. Ballard είναι η διαταραγμένη εκείνη προσωπικότητα που συνέλαβε το αυτοκίνητο ως αλληγορία του εκτροχιασμού του 20ού αιώνα στο Crash. Για κάποιους άλλους είναι ο δημιουργός του avant-garde πειραματικού Atrocity Exhibition που σίγουρα θα έκανε και τον ίδιο τον Thomas Pynchon να ξανασκεφτεί το αν η παρουσία του στα παγκόσμια γράμματα εξακολουθεί να είναι απαραίτητη. Το ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο οφείλεται εν πολλοίς στο ότι ο Ballard κατηγοριοποιήθηκε εξ αιτίας των υποτιθέμενων νεανικών του σφαλμάτων εντασσόμενος στον κατάλογο των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, τα πρώιμα αυτά έργα, τα οποία για μένα αποτελούν και τα κορυφαία του, αν όντως καταγράφονται στο πεδίο της SF, τότε απαρτίζουν μια πολύ ιδιαίτερη και οξυδερκή ανατροπή των κοινών της τόπων. Τα The Drowned World, The Drought και The Crystal World εξελίσσονται από απλές «What if» stories στην πεπατημένη της pulp fiction σε μεταϊστορικά αφηγήματα χωρίς θετικούς και αρνητικούς ήρωες, όπου η κατάρρευση του πολιτισμού επέρχεται not with a bang but with a whimper, όπου το ανοίκειο τοπίο ενός μετακαταστροφικού κόσμου διαμορφώνει πειστικά νέες κοινωνικές συμπεριφορές και οι πρωταγωνιστές επιχειρούν να αναδιαρθρώσουν εκ βάθρων την προσωπικότητά τους ενώπιον της πεμπτουσίας της καταστροφής: το πλαίσιο ενός χώρου και χρόνου που έχει πάψει να είναι αναγνωρίσιμος. Πολύ πιο εύστοχα από την απόλυτη (και γι' αυτό ανούσια τελικά) bleakness του Cormac McCarthy στο Τhe Road, τα μικρά αριστουργήματα του Ballard υπερβαίνουν την επιστημονική φαντασία προσεγγίζοντας μέσω μιας popular φόρμας μια σειρά υπαρξιακών ερωτημάτων.

42

2009-04-09T15:24:00.005+03:00

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες η Ορθόδοξη Ελλάδα είναι μια νευρωτική γεροντοκόρη που κλείστηκε στο σπίτι της, βολεύτηκε μπροστά στην τηλεόραση και έχουν να τη δουν στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια εδώ και κάτι χρόνια. Ακόμη και η Μάλτα μοιάζει να μετράει περισσότερο. Σκοτιστήκαμε βέβαια για τη γνώμη της Αμερικής, μιας χώρας με κοινωνική οργάνωση και οικονομία ανάλογης ποιότητας με αυτή ενός χάμπουργκερ πεταμένου στον δρόμο.

(The rest is here.)

Ενίοτε το αναλυτικό βάθος των σχολιαστών του ελληνικού τύπου και η ευχέρεια με την οποία ξεπετούν με ευφυολογήματα στο περιθώριο άρθρων ολόκληρους τομείς των κοινωνικών επιστημών μου θυμίζει τα συγγράμματα του Ούλον Κόλουφιντ από το Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ του Douglas Adams, ιδιαίτερα εκείνο το Και μ’ αυτά ξεμπερδεύουμε και με το Θεό.

Zazie dans le métro

2009-04-08T23:32:00.010+03:00

της xilaren (bienvenue)

Η σκέψη μου πέρασε από το μυαλό στο περιθώριο μιας συζήτησης. Οι Γάλλοι ως γνωστόν έχουν διάφορα κακά της μοίρας τους, με κυριότερο φυσικά το ότι σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες των Γραικών είναι οι original Κουτόφραγκοι. Διαθέτουν ωστόσο και μια ενδιαφέρουσα αίσθηση του τι ακριβώς συνιστά τη διατήρηση της κοινωνικής μνήμης σε μια πόλη. Ρίξτε μια ματιά στο χάρτη του παρισινού μετρό και προσέξτε την ονοματολογία του. Εκτός του cult της δημοκρατίας και της επανάστασης (Mirabeau, Danton, ακόμη και Robespierre – αλλά όχι Marat), θα βρείτε σταθμούς αφιερωμένους σε γεγονότα, αφηρημένες έννοιες, επιστήμονες, λογοτέχνες, ξένους, πολιτικούς: Stalingrad, 8 Mai 1945, République, Liberté, Réaumur, Anatole France, Garibaldi, Franklin D. Roosevelt. Οι δικές μας αντίστοιχες εμπνεύσεις εξαντλούνται είτε στην (αρχαϊκή) προγονολατρεία είτε στην έλλειψη μέτρου. Πριν από το θρίαμβο του no show το 2004 μία από τις γραμμές του τραμ ονομαζόταν «Κεντέρης», μετά απέκτησε το αναμενόμενο «Θουκυδίδης» – απορώ γιατί οι συρμοί δεν έχουν αποκτήσει ακόμη την ανάλογη προτομή στην πρόσοψη. Όπως και το αθηναϊκό μετρό φυσικά θα όφειλε να κυκλοφορεί με εικονίσματα, μια και είναι τίγκα στους αγίους (ο «Αλέξανδρος Παναγούλης» βρίσκεται στη phantom zone που ο Superman στέλνει τους εχθρούς του να ξεχειμωνιάσουν). Αλλά εδώ η φαντασία της πολιτικής εξουσίας είναι απευκταία, οι κοινωνικές συνιστώσες μηρυκάζουν το συμβολικό επίπεδο, για να αποτίσει κανείς φόρο τιμής οφείλει να είναι διατεθειμένος να δυσαρεστήσει την αντίπερα όχθη ενώ εμείς αποφεύγουμε να ενοχλούμε τις σιωπηρές πλειοψηφίες και τα shibboleth τους, τι πιο ευπρόσδεκτα ουδέτερο από τοπικούς προσδιορισμούς και τους ναούς στις πλατείες των οποίων εκβάλλουν οι συρμοί; Γι’ αυτό και η Αθήνα δεν θα αποκτήσει ποτέ έναν σταθμό που να τιμά τον ήρωα μιας επανάστασης κάποιων άλλων – σαν τον Botzaris, κάπου στο τέλος της 7bis, δύο στάσεις μετά τον Jaurès, μία μετά τον Bolivar. Θα ξεμείνει με τους «Μεγάλους Έλληνες», κανέναν Κωνσταντίνο Καραμανλή, άντε κάποιον Ανδρέα Παπανδρέου – και θα ζηλεύει τους δεκαπέντε Μεγαλέξανδρους που θα εγκαινιάσει με χλαμύδες ο Ζορό της Θεσσαλονίκης μόλις του ετοιμάσουν το δικό του.

Μοναστισμοί

2009-04-08T15:55:00.001+03:00

Διαβάζω το Anathem και είναι ατελείωτο. Επίσης, είναι ενδιαφέρον και το πρώτο βιβλίο με τρέιλερ.

Λέω να φτιάξω ένα τρέιλερ για μένα, ένα βιντεάκι-επισκεπτήριο. Δυστυχώς πέθανε ο Don LaFontaine.

Πάντως, το τρέιλερ του Anathem μού θύμισε αυτό.

We're Insured

2009-04-03T14:29:00.002+03:00

Somebody drinks like Richard Burton. And a little bit of dubious saving.

There Will Come Soft Rains

2009-03-27T01:42:00.001+02:00

There is this story I read when I was about twelve, I think. Στο φροντιστήριο των αγγλικών μας, εμπνευσμένη επιλογή του πατέρα μου που αναζήτησε αγγλόφωνους αποκλειστικά καθηγητές σε πείσμα των μεγάλων κλασικών ελληνικών αλυσίδων («yes, yes, of course» και δεν συμμαζεύεται σε τηλεοπτικές διαφημίσεις), η παιδεία του grammar, vocabulary, reading comprehension συμπληρωνόταν από abridged βιβλιαράκια τα οποία μελετούσαμε και αναλύαμε στη διάρκεια της χρονιάς. Η επιλογή συνήθως εστιαζόταν σε ένα λογοτεχνικό (James Thurber το τρέχον, αν θυμάμαι καλά) κι ένα πιο adventure κείμενο για να κρατάει τα μπόσικα και να εμποδίζει αγοράκια και κοριτσάκια από το να παθουν στούφο. Τον οποίο ρόλο τη συγκεκριμένη στιγμή έπαιζε μια ad hoc συλλογή διηγημάτων του Ray Bradbury με τον τίτλο Zero Hour. Κάπου στις πίσω σελίδες της, αποσπασμένη από τα Martian Chronicles, κρυβόταν μια παράξενη ιστορία για ένα σπίτι και τους κατοίκους του. Εχοντας τις ανησυχίες του 12χρονου (μπάλα, κινούμενα σχέδια, διαστημόπλοια) το διάβασα ως ένα ευχάριστο αφήγημα για άψυχα αυτόματα με μερικές ανησυχητικές πινελιές (τι ήταν αυτές οι σκιές στους τοίχους) και λανθασμένη επιλογή κατοικίδιου (σκύλος αντί γάτας). Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια μαθητείας στην επιστημονική φαντασία και να αποφοιτήσω από τη σχολή του Philip K. Dick για να επιστρέψω στο There Will Come Soft Rains και να το διαβάσω ως ένα μικρό αριστούργημα για τα ρομποτικά υπολείμματα ενός μετακαταστροφικού κόσμου, πιστά στις ρουτίνες τους όπως τα μικρά ζώα του background του κειμένου στο ένστικτό τους· ως ένα κείμενο ανθρωπισμού για το θάνατο συσκευών· και ως ένα από τα τραγικότερα δοκίμια περί πυρηνικού πολέμου που γράφτηκαν ποτέ μέσα σε έξι μόνο τυπωμένες σελίδες.

Being Rorschach

2009-03-20T17:25:00.002+02:00

Εκτός από δεξιό φασιστόμουτρο, ψυχοπαθής ολκής και μειοψηφία του ενός που ζει σε μια ανακατασκευασμένη πραγματικότητα, ο Rorschach του Alan Moore αποτελεί και μια από τις πιο άρτια περιγεγραμμένες προσωπικότητες που έχουν εμφανιστεί στο χώρο του comic. Εκκινώντας από τη συνήθως ανεπαρκή φροϋδική αφετηρία των σεξουαλικά σχετιζόμενων παιδικών τραυμάτων, ο Moore συνθέτει ένα χαρακτήρα που χάνει σταδιακά την επαφή του με την έννοια της humanity και δρα (όπως, ειρήσθω εν παρόδω, όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές του Watchmen) με βάση εξιδανικεύσεις του αφηρημένου χώρου των ιδεών πέραν της απτής πραγματικότητας. Ωστόσο, η ανατροπή του στερεοτυπικού alienated ήρωα Rorschach, το πρόσωπο του οποίου (όπως αποκαλεί την καλειδοσκοπική μάσκα του) τον καθιστά έναν ιδιότυπο everyman, είναι μια ανήλικη εμμονή. Ο τύπος που διαχωρίζει τους παραβάτες από την υπόλοιπη ανθρωπότητα με απόλυτες γραμμές και δεν διστάζει να σκοτώσει in order to prove a point, διακρίνεται από την παθολογική του προσκόλληση στην έννοια της αλήθειας. Σαν ένα παιδί που μαθαίνει να λέει την αλήθεια χάριν της αλήθειας και παγιδεύεται εντός της προσταγής αυτής, ο Rorschach ολοκληρώνεται ως χαρακτήρας όταν αρνείται να αντιληφθεί ότι ενίοτε το ψέμα, αθώο ή και μη, είναι εκείνο που δίνει σε άτομα και κοινωνίες τη δυνατότητα να υπερβούν το παρελθόν.

Inside the Darkness of Mere Being

2009-03-11T17:19:00.010+02:00

Όταν τα 163 λεπτά του Watchmen περάσουν και εκλείψουν οριστικά οι συζητήσεις για γαλάζιους γίγαντες και τεράστια καλαμάρια, για παπούτσια και πλοία και βουλοκέρι, το μόνο πράγμα που δεν θα μείνει πίσω είναι η συντριπτική αίσθηση της ειρωνείας που διαπερνά τις τελευταίες σελίδες της κειμενικής εκδοχής. Γράφοντας το 1987 τις λέξεις για έναν stronger loving world to die in o Alan Moore κληροδότησε στην κουλτούρα του comic το όριό της. Η πολύπλοκη συμμετρία των αρετών του αναδεικνύεται για μένα σε μια σειρά εικόνων που ανοίγουν σε μια διασταύρωση της Νέας Υόρκης και καταλήγουν σε μια μορφή στο panel ενός περιοδικού: σε διάστημα μικρότερο των δύο σελίδων ο Moore διηγείται ένα περιστατικό (1ο επίπεδο αφήγησης) στο οποίο εμφανίζεται ένα αγόρι (2ο επίπεδο) που διαβάζει ένα comic (3ο επίπεδο) για έναν άνδρα (4ο επίπεδο) ο οποίος διηγείται την ιστορία του (5ο επίπεδο), με το πρώτο και το τελευταίο επίπεδο να αλληλοσχολιάζονται. Ωστόσο, η brilliancy ενός κειμένου δεν αποτιμάται στις κορυφώσεις αλλά στο μέσο όρο του, στις ευκολίες όπου μοιραία αυτό υποκύπτει.

Η Mars sequence στο Watchmen, παρά το εξωτικό τοπίο των αμμόλοφων του Άρη, πολύ απέχει από την πρωτοτυπία: δεν είναι παρά μια ιστορία αυτογνωσίας για ένα χωρισμένο ζευγάρι που ξεκινά να συζητάει για στιγμές που σημάδεψαν την κοινή τους ζωή και τελειώνει με δάκρυα. Μέσα σε 28 σελίδες όμως ο Moore περνά από την αναμενόμενη στερεοτυπική αναπαράσταση των φύλων στο εύθραυστο των ανθρώπινων σχέσεων σε μια φιλοσοφική ενατένιση για τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν. Όταν η αναγνώριση επέρχεται, ο Moore δεν επικαλείται έναν από μηχανής θεό, αν και του βρίσκεται πρόχειρος, αναθέτει τη λύση του δράματος στη γυναικεία τάση να πετιούνται πράγματα και καθαρίζει με ένα μελοδραματικό «Dry your eyes and let’s go home» - πασπαλισμένο με λίγη φυσική. Kάθε Laurie είναι ένα «θερμοδυναμικό θαύμα». Κι εγώ έχω 12 χρόνια να ευχαριστηθώ comic.

I'm Abendrot

2009-03-07T18:14:00.002+02:00

Θέλω να σας μεταφέρω μια όμορφη στιγμή. Μόνο μια στιγμή.

(Ο σωστός τίτλος είναι βεβαίως Im Abendrot. Όμως όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο νόμιζα ότι ο τίτλος είναι στα αγγλικά -- εξού και το λάθος. Φανταζόμουν ότι Abendrot ήταν το κέλτικο όνομα κάποιας προραφαηλίτικης υπηρέτριας με κορμί σα λευκό ψωμί και λαμπερά μάτια. Τη φανταζόμουνα να τραγουδάει αυτό και ακόμα πιο όμορφα τραγούδια.)

The Remains of the Day

2009-03-02T22:54:00.003+02:00

Εγκυκλοπαιδιστής, μυθιστοριογράφος, λόγιος, διαφωτιστής, ο Denis Diderot είναι ένας από εκείνους τους υποτιθέμενους γίγαντες του πνεύματος για τους οποίους το σχολείο και η επιστήμη φροντίζουν να συγκροτήσουν μια απρόσιτη εικόνα μεγάλου μεγέθους, ενώ μια ενδελεχέστερη μελέτη των pixel τους αποκαλύπτει απλά ως all too human. Ωστόσο, ακόμη περισσότερο ανθρώπινοι παραμένουν εκείνοι που πέρασαν από την παρασκιά τους. Στο Encyclopédie του Philipp Blom, Γερμανού με αγγλοσαξωνική παιδεία και έφεση στο narrative που απλοποιεί πράγματα και καταστάσεις για να δώσει στον αναγνώστη μια συμπυκνωμένη συνοπτική ματιά ευρύτατων υποθέσεων (και να τσιμπήσει κάτι στις πωλήσεις), διαβαίνει από κάμποσες σελίδες η Sophie Volland, ερωμένη και μεγάλος εξωσυζυγικός έρωτας του Denis. Η ιδιαιτερότητα του προσώπου δεν έγκειται τόσο στην ευαισθησία του Diderot (κεράτωνε άλλωστε για χρόνια τη γυναίκα του εξακολουθητικά και χωρίς τύψεις) αλλά στο γεγονός ότι ο λόγος του αποτελεί τη μόνη πηγή για την ύπαρξή της. Προσωπογραφίες της Sophie δεν έχουν σωθεί, τα γράμματά της στον Denis έχουν καταστραφεί, ο ίδιος δεν περιγράφει καν τη μορφή της – με μία εξαίρεση. Στο τέλος κάποιου γράμματός του κάνει μια αναφορά στα γυαλιά που φορούσε για να διαβάζει και στο «λεπτό της χεράκι». Κι αυτό είναι όλο που απομένει στην ιστορία από τη Louise-Henriette Volland, την οποία ο Diderot ήθελε Sophie για τη σοφία του μυαλού της, και από τον καθένα μας, ουσιαστικά: λεπτά χέρια, lovely eyes, τέτοια αποσπάσματα.

A la manière de Rakasha

2009-02-21T14:50:00.002+02:00

The Faustian moment

2009-02-19T16:37:00.001+02:00

Η συμφωνία του Φάουστ με τον Μεφιστοφελή εδραζόταν στη συνειδητοποίηση μιας στιγμής – εκείνης που ο Φάουστ θα ανακάλυπτε μέσω του σατανικού του οικείου το απόγειο της ανθρώπινης ευτυχίας και θα επιθυμούσε να κρατηθεί σε αυτό για πάντα. Στην περίπτωση των Talking Heads αυτό έχει ήδη συντελεστεί στον παράδεισο ενός μπαρ όπου τίποτα δεν συμβαίνει ποτέ κι αυτό το τίποτα είναι κάτι απόλυτα exciting. Δεν είμαι βέβαιος αν οι κιθάρες του συγκεκριμένου Faustian moment είναι πραγματικά αισιόδοξες ή υπαινικτικά σαρκαστικές για το θεμιτό της αναζήτησης της αέναης επανάληψης – αλλά παρηγορούμαι με το να σκέφτομαι ότι ένα μέρος όπου when this kiss is over it will start again / it won’t be any different it will be exactly the same σίγουρα δεν μπορεί να είναι και τόσο άσχημο.

Postblues

2009-02-10T16:20:00.003+02:00

Chesterfielded moonbeams in a song.

The Wages of Sin

2009-02-10T00:45:00.001+02:00

Που καιρός να καίμε λάδια στο καθαρτήριο τώρα...

Here there is no why

2009-02-07T20:46:00.003+02:00

Πώς ξεκινά κανείς για το στρατόπεδο συγκέντρωσης; Πλένοντας ρούχα, λέει ο Primo Levi. Ή τουλάχιστον έτσι συνέβη με τις Εβραίες μητέρες του ιταλικού στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Fossoli, όπου βρισκόταν στις αρχές του 1944 και ο ίδιος, οι οποίες την προηγούμενη της αναχώρησής τους για το Auschwitz άπλωσαν τα ρούχα των παιδιών τους στα συρματοπλέγματα για να στεγνώσουν. Πράξη που συμβαδίζει μεν με τη λογική συνοχή του κόσμου που γνωρίζουν, αποτελεί όμως τελικά στην πραγματικότητα και το έσχατο όριό του, μια και η αποβίβαση στο Lager σηματοδοτεί την άφιξη σε μια φασματική αντεστραμμένη κοινωνία ανθρώπινων υπάρξεων στα πρόθυρα της ανυπαρξίας. Ο επιζών Levi διερωτάται «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», σε έναν τόπο όπου η επιβίωση ακολουθεί την αρχή της τυχαιότητας, όπου στιχάκια περί καθαριότητας («Nach dem Abort, vor dem Essen / Handen waschenn nicht vergessen») στα αποχωρητήρια εναλλάσσονται με την «επιλογή» για τους θαλάμους αερίων, όπου τα εισαγωγικά περικλείουν τη ρουτίνα της βιομηχανικής εξόντωσης και η μόνη ίσως λέξη που χρησιμοποιείται κυριολεκτικά είναι μια ελληνική ονοματοποιία: «klepsiklepsi». Χρειάζεται φυσική δύναμη σχεδόν για να σκάψεις στις λέξεις και τις σελίδες του ώστε να αναδυθείς στο τέλος από έναν κόσμο όπου, όπως εντελώς matter-of-factly τον πληροφορεί ο γερμανός φρουρός την πρώτη νύχτα της παρουσίας του, «hier ist kein warum».

Triumph of Reason

2009-02-02T16:39:00.002+02:00

ΕΡΓΑΣΙΑ, η (Γραμ.)· καθημερινή απασχόληση στην οποία είναι καταδικασμένος ο άνθρωπος και στην οποία αναγκάζεται ταυτόχρονα να θυσιάσει την υγεία του, την ευτυχία του, τη λογική του και, ίσως, την αρετή του. Στη μυθολογία θεωρείται δυσμενής θεότητα και υποτίθεται ότι γεννήθηκε από τον Έρεβο και τη Νύχτα.

Διαχρονικός ορισμός της Encyclopédie (Paris, 1751-1772) για το κατεξοχήν αντικείμενο κάθε Δευτέρας.

Strip Poker

2009-01-26T16:35:00.000+02:00

Τώρα που η ιστορία της Γάζας έληξε προσωρινά και στο Ισραήλ μετρούν τα πολιτικά (6 έδρες για τον άλλο Μπαράκ), ενώ στη «μορφωμένη» Χαμάς (btw, η ανώτατη εκπαίδευση κάθε άλλο παρά εγγύηση ορθολογισμού αποτελεί, τα SS μετρούσαν πολύ περισσότερους κατόχους Ph. D. από τη Χαμάς) τα μαρτυρικά τους οφέλη, καλό είναι να κρατήσουμε μια μικρή υποσημείωση περί «ασφάλειας» και «τρομοκρατίας», εννοιών που αποτελούν τον πυρήνα της αιτιολόγησης των εκάστοτε εκδρομών του ισραηλινού στρατού. Η θεμελίωση του κράτους του Ισραήλ, πέραν του πολέμου του 1948, είχε και ένα πενταετές τουλάχιστον παρελθόν σύγκρουσης με τη βρετανική διοίκηση της Παλαιστίνης, η οποία κάθε άλλο παρά αναίμακτη ήταν – όταν ο Menachem Begin ανατίναζε το ξενοδοχείο King David για λογαριασμό της Irgun με απολογισμό 91 νεκρούς σίγουρα δεν προσφωνούνταν από τις αγγλικές αρχές ως statesman. Η μνήμη του συγκεκριμένου γεγονότος, όπως και η διάκριση των «terrorists» από τους «freedom fighters», υποδεικνύει μια πάγια αρχή, ότι κατά κοινωνίες και εποχές ο τρομοκράτης του ενός είναι ο αγωνιστής του άλλου.

The Education of Barack Obama

2009-01-19T23:59:00.004+02:00

Διδαγμένος τον σνομπισμό της «βραχείας διάρκειας», της σκόνης της ιστορίας, από τον Fernand Braudel, σπάνια διαβάζω βιογραφίες. Αν δεν είχε βάλει το χέρι του ο Ian Kershaw πριν από δέκα χρόνια με τον μπολιασμένο την κοινωνική ιστορία του Hitler, ίσως και να μην είχα ασχοληθεί καθόλου με ένα είδος που συχνά ρέπει προς την αγιογραφία ως κατάλοιπο μιας αρχαιότερης λογικής που έβλεπε το ανθρώπινο γίγνεσθαι αποκλειστικά ως κοινή συνισταμένη της πορείας των μεγάλων ανδρών. Λιγότερη υπόληψη έτρεφα για την αυτοβιογραφία, προτού ανακαλύψω τη σημασία των απομνημονευμάτων ως ιστορικής πηγής και εντοπίσω τους κώδικες με τους οποίους διαχωρίζει κανείς τις προφανείς από τις υποκείμενες επιδιώξεις του αυτοβιογραφούμενου. Ακόμη ενίοτε διστάζω μπροστά σε τέτοια κείμενα, μια και προϋποθέτουν ανάγνωση με το μυαλό έτοιμο ανά πάσα στιγμή για διάβασμα πίσω από τις γραμμές – δεν θα αγόραζα το Dreams from my father αν δεν ήταν το τελευταίο αντίτυπο στον πάγκο της Πολιτείας.

Προσπαθώντας να βρω το κέντρο βάρους του, και ανακαλύπτοντας στην πορεία ότι έπειτα από μια ετήσια προεκλογική εκστρατεία με την ένταση και την έκταση αυτής των προεδρικών εκλογών σχεδόν όλα τα μείζονα σημεία της αυτοβιογραφίας του Μπαράκ Ομπάμα έχουν παρελάσει επανειλημμένα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θεώρησα ότι το εντόπισα στη φυλετική εμπειρία – γι’ αυτό και τίτλος εργασίας του post ήταν The Intricacies of Race. Μια εμπειρία την οποία ο Ομπάμα περιγράφει με την πολυπλοκότητα που είθισται να χάνεται στη συνήθη απλοποίηση των αντιθέσεων – εδώ όμως εμφανίζεται σε όλο της το εύρος συνοψιζόμενη στο αφροαμερικανικό αξίωμα εσωτερικής κατανάλωσης «If you 're light you 're right, if you 're black get back». Στην πραγματικότητα ωστόσο το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από την πορεία ενός νέου προς την κατάκτηση της ωριμότητας, η οποία επέρχεται με τη συνειδητοποίηση της τρωτότητας (ή στη συγκεκριμένη περίπτωση, της θνητότητας) των οικείων και την ταύτιση με μια κοινότητα. Το χαρακτηριστικότερο ίσως στιγμιότυπο τελικά δεν αφορά άμεσα τον Μπαράκ, αλλά την ετεροθαλή αδελφή του Αούμα που ζει στην Κένυα με το συνονόματο πατέρα του τη δεκαετία του 1970. Έχοντας ασκήσει κριτική στην πολιτική του προέδρου Γιόμο Κενυάτα, o Δρ Ομπάμα απολύεται από τη θέση του (η αξιοκρατία της αποαποικιοποίησης) και βρίσκεται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Ένα απόγευμα στέλνει τη μικρή Αούμα στο παντοπωλείο να αγοράσει τσιγάρα, εκείνη του επισημαίνει ότι δεν έχουν χρήματα, ο πατέρας της της λέει να πει στον παντοπώλη ότι είναι κόρη του Δρα Ομπάμα και θα τον πληρώσουν αργότερα. Ο καταστηματάρχης, όπως είναι αναμενόμενο, αρνείται την πίστωση ενός από καιρό αφερέγγυου πελάτη και τη διώχνει. Η Αούμα φοβάται να επιστρέψει σπίτι χωρίς τα τσιγάρα, δανείζεται μερικά σελίνια από έναν ξάδερφο που χρωστά χάρη στον πατέρα της και αγοράζει το πακέτο. «Είδες;», της λέει ο Δρ Ομπάμα όταν γυρίζει, «σου το είπα ότι δεν θα είχες πρόβλημα. Όλοι γνωρίζουν τον Δρ Ομπάμα». Όπως όλοι γνωρίζουν ότι έχουν ενηλικιωθεί οριστικά και αμετάκλητα όταν αρχίσουν εκείνοι να προστατεύουν τους γονείς τους από την πραγματικότητα.

Underpass

2009-01-05T00:40:00.003+02:00

Αν και πόρρω απέχει από το να αποτελεί συνολική διεισδυτική ματιά στα αίτια των ταραχών του Δεκεμβρίου, το πρώτο μισό του σημερινού άρθρου του Δημήτρη Τζιόβα αποτελεί μια από τις λίγες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που έχω διαβάσει ως τώρα για το συγκεκριμένο ζήτημα. Μπορεί και να αναγνωστεί αντιθετικά με το σχόλιο του Γιάννη Πρετεντέρη στην ίδια εφημερίδα, το οποίο υποδεικνύει πως πέρα από την ελληνική πολιτική ελίτ, η οποία εδώ και καιρό έχει αρχίσει να θυμίζει τις διαδικασίες λειτουργίας και αναπαραγωγής των «1.000 οικογενειών» της γαλλικής αντίστοιχης, εκτός πραγματικότητας βρίσκεται και η δημοσιογραφική που ανδρώθηκε και πορεύτηκε μαζί της στα ‘90s. Εκεί άλλωστε έγκειται και η διαφορά μεταξύ της πάλαι ποτέ εύστοχης πολιτικής ανάλυσης με τη νυν υψιπετή αυτοεκπληρούμενη προφητεία: το ερώτημα είναι τι αναδεικνύει η κοινωνική αναταραχή - την εμβριθή διαπίστωση ότι μετά τη δράση ακολουθεί η αντίδραση την έχουμε υπόψη μας από τον καιρό του Νεύτωνα.

In a year (or so)

2008-12-31T16:03:00.002+02:00

Beirut says it all.

Happy 2009...

2008-12-29T15:13:00.004+02:00

Με τον μαύρο κι άραχλο καζαμία του Niall Ferguson - ή πώς από ιστορικός μπορείτε να γίνετε μάντης...

Late morning trip to work

2008-12-24T16:11:00.004+02:00

Side I
1. Good Morning - Dandy Warhols 5.00΄ Ισως, μετά τον πρώτο espresso.

2. Nature Boy – Nick Cave 4.54΄ Για όσους αναζητούν την κάθαρση από συνηθισμένες σφαγές και καθημερινές θηριωδίες.

3. Photographic – Depeche Mode 3.13΄ Αθησαύριστο στιγμιότυπo από τη δεκαετία των μικρών pop διαμαντιών.

4. Pigs and their farms – The Unisex 3.15΄ Μια μικρή φάρμα των ζώων σε ένα γραφείο γύρω σας.

5. Post Blue – Placebo 3.11΄ Τα blues της μετανεωτερικότητας.

Side II

1. Accelerate – R.E.M. 4.29΄ Άλλωστε η επιτάχυνση είναι η απαραίτητη αρχή για την κατανόηση της θεωρίας της σχετικότητας (και του ότι είσαι incomplete).

2. Carmen Queasy – Maxim feat. Skin 4.01΄ Money making is a wonderful thing, of course.

3. Reckoner – Radiohead 4.50΄ Το ιδανικό του απογεύματος, watching ripples in a blank shore.

4. Blind Willie McTell – Bob Dylan 5.53΄ Τα blues της κλασικής περιόδου.

5. Walk on the Wild Side – Lou Reed 4.15΄ Κάθε εργασιακός χώρος έχει κάτι από wild side (έστω κάποια looking for soul food and a place to eat).

Historia Naturalis

2008-12-12T16:41:00.002+02:00

"Ισχυρή κυβέρνηση" στο φυσικό της περιβάλλον.

Riot Police

2008-12-08T22:39:00.002+02:00

Η Κατάσταση εξαίρεσης του Giorgio Agamben αποτελεί μια ανάλυση των κινδύνων της σταδιακής διολίσθησης των δημοκρατικών πολιτευμάτων στον 20ό αιώνα από τον κοινοβουλευτισμό σε αυταρχικές μορφές επιβολής στους πολίτες μέσω της επίκλησης εκτάκτων καταστάσεων που δικαιολογούν την αναστολή του νόμου. Ο χαρακτήρας της σημερινής ελληνικής αστυνομίας διαμορφώθηκε σε συνθήκες μιας τέτοιας «κατάστασης εξαίρεσης», του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, όταν η χωροφυλακή πρωτοστάτησε στην καταστολή των Δεκεμβριανών, όπως και στα «έκτακτα» μέτρα που ακολούθησαν. Η μετακατοχική ελληνική αστυνομία σπάνια λειτούργησε ως αυτό καθαυτό όργανο αστυνόμευσης. Δημιουργήθηκε και έδρασε αποτελεσματικά ως όργανο αντιμετώπισης του κομμουνισμού για τέσσερις περίπου δεκαετίες, έχοντας σχεδιαστεί ουσιαστικά για να αποτελεί την ασπίδα ενάντια στον Άλλο – τον αντίπαλο που απειλούσε τη διασάλευση της υφιστάμενης πολιτικής και κοινωνικής τάξης. Γι’ αυτό και οι κατασταλτικές της ικανότητες δεν θριάμβευσαν μόνο στον εξαναγκασμό αντιφρονούντων σε κατάποση ρετσινόλαδου τη δεκαετία του ’30, αλλά και στους ξυλοδαρμούς των φοιτητικών διαδηλώσεων της δεκαετίας του ’50, όταν η πολιτική ηγεσία αποφάσισε το κυπριακό ζήτημα να φύγει από τους δρόμους και να ακολουθήσει τη διπλωματική οδό, στην ανάδειξη σε στυλοβάτη του καθεστώτος την περίοδο της επταετίας και στην κυνηγεσία μεταναστών με μηχανές στα ‘00s. Η επί Μεταξά και Μανιαδάκη εμφυσηθείσα νοοτροπία που τη θέλει μια μορφή εξουσίας χωρίς αναφορές στο κοινωνικό σώμα που υποτίθεται ότι προστατεύει εκφράστηκε εκ νέου με την εξίσωσή της με τους praetores urbis από τον διανοούμενο των κακοχωνεμένων ιδεολογημάτων Βύρωνα Πολύδωρα. Αν χρειάζεστε ένα αντίδοτο για τα φαντάσματα που κατατρύχουν κατά καιρούς το συλλογικό φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας η ΕΛ. ΑΣ. είναι το ιδανικό σας. Αν προτιμάτε ένα σώμα που θα εφαρμόζει απλώς το νόμο, αποταθείτε αλλού.

P.S. Η επίσημη δικαιολογία από τον αναπληρωτή κυβερνητικό εκπρόσωπο Κωνσταντίνο Μαρκόπουλο για την πλήρη αστυνομική αδράνεια στη διάρκεια των ανεξέλεγκτων επεισοδίων ήταν ως πριν από λίγο ότι "αν επέμβει μια διμοιρία ΜΑΤ θα έχουμε νεκρούς". Με άλλα λόγια η ΕΛ. ΑΣ. ή παρακολουθεί ή σκοτώνει, μέση λύση δεν υπάρχει...

Hello, Goodbye

2008-12-04T22:32:00.004+02:00

Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, top Άγγλου

Το βίντεο που όλοι περιμέναμε...

2008-12-04T10:06:00.004+02:00

... όσοι είμαστε μιας κάποιας ηλικίας.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον George Le Nonce, που το αναβίωσε δελφικώς τον Ιούλιο, μεταξύ γκασπάτσο και 32ου σκοτς.

Σημειώσεις: Το βίντεο είναι ε-ντυ-πω-σι-α-κό. Η χαρά του καμπ. Πάει καπάκι σε αυτό.

Από εδώ.

Τελικά ρε 'σεις, αυτή είναι όντως τρανς, ε; Έτσι λέγαμε στο σχολείο τότε... Πάντως ότι του φέρνει του Μικ Τζάγκερ, του φέρνει: στο τούτο.

Coffee stains

2008-12-03T15:17:00.002+02:00

Περισσότερες ιστορίες για καφέ και χαρτοπετσέτες πριν από τον απογευματινό espresso...

Ε όχι και συντέλεια...

2008-12-03T12:13:00.002+02:00

Ο Αντίχριστος έρχεται, ο Χριστός θα νικήσει.

Bury magnets, swallow the rapture, let's gather feathers

2008-11-30T20:01:00.002+02:00

Ίσως το καλύτερο τραγούδι των REM.

Hunter in the Dark

2008-11-28T17:14:00.003+02:00

Εκτός από τον Alan Moore, ο οποίος το 1987 επέλεξε τον τίτλο Fearful Symmetry για το πέμπτο κεφάλαιο των Watchmen, William Blake διάβαζε εκείνο τον καιρό και ο J. M. DeMatteis. Σε μια εποχή που DC Comics και Marvel βρέθηκαν να πειραματίζονται με το ασυνήθιστο, ο DeMatteis κατόρθωσε να πείσει τους ιθύνοντες της δεύτερης να κυκλοφορήσουν με τον παραπάνω τίτλο εργασίας στη ναυαρχίδα των εκδόσεών τους μια σπουδή κλινικής ψυχολογίας μεταμφιεσμένη σε action story. Στο Kraven’s Last Hunt οι πρωταγωνιστές καταχρηστικά μόνο φορούν τις στολές τους. Στην πραγματικότητα δεν είναι σε καμία περίπτωση ο Spider-Man, o Kraven ή ο Vermin, αλλά ο Peter Parker, o Sergei Kravinoff και ο Edward Whelan. To alter ego τους αποτελεί ουσιαστικά μια προβολή που ταλανίζει την ανθρώπινη υπόσταση (ως καθήκον, χρέος τιμής ή ζωώδες ένστικτο, κατά περίπτωση) και απειλεί την (κλονισμένη) διανοητική τους σταθερότητα. Αν και ο Parker είναι σαφώς ο sane σε αντιδιαστολή με τις insane περσόνες της ιστορίας, ο DeMatteis δεν παύει να γράφει για ένα πρόσωπο το οποίο στο σύμπαν της Marvel είθισται να θεωρείται από την πλειοψηφία όσων προστατεύει ως νευρωτική προσωπικότητα. Το τελικό αποτέλεσμα, πολύ μακριά από τα έπη με χταπόδια και καλικάντζαρους, ήταν περισσότερο μια βόλτα στην άγρια πλευρά της ψυχοσύνθεσης ενός villain παρά μια τυπική χάρτινη έξοδος της μαύρης (τότε) στολής στην πόλη για να σώσει χήρες και ορφανά.

Glass-Bowie-Eno: Abdulmajid

2008-11-27T22:39:00.001+02:00

Από τη συμφωνία Heroes του Glass.

Yiddish Jazz

2008-11-27T12:15:00.000+02:00

Από εδώ. Με ωραίες φωτό της Νέας Υόρκης.

Μουσικές προσφορές (πάρε κόσμε)

2008-11-27T00:33:00.002+02:00

Πρώτον, σας ξανανέβασα το Meu Mundo é Hoje, γιατί μου είχατε παραπονεθεί ότι είχατε προβλήματα με το rapidshare. Τώρα θα το βρείτε εδώ.

Δεύτερον, Nina Simone -- Feeling Good. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει δύο χρήσεις: όταν είσαι πεσμένος, σε ανεβάζει, ενώ όταν είσαι ανεβασμένος, σε ανεβάζει λιγάκι παραπάνω και σε κάνει να αισθάνεσαι κάπως κοζμικά -- έχει και ελαφρές παραισθησιογόνες ιδιότητες αλλά είναι νόμιμο.

Τρίτον, ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Μπετόβεν, η Φαντασία σε ντο ελάσσονα για πιάνο, ορχήστρα και χορωδία, είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια (πληροφορίες εδώ).

Wolves, Slower

2008-11-25T18:46:00.003+02:00

Ή πώς να αναδείξετε το περιστασιακό σας blogging ως ενσυνείδητη zen κατάσταση που σας καταλαμβάνει σε αγρούς, όρη και βαλτώδεις περιοχές.

Euphoria

2008-11-24T01:17:00.001+02:00

Παλαιάς σχολής.

Αντίο μπαζ

2008-11-22T13:55:00.003+02:00

Άι σιχτίρ και με το μπαζ σας και με τα Ούρουκ-Χάι του (εξελιγμένα τρολλ) που τριγυρνάν εκεί μέσα και προσβάλλουνε κόσμο (όταν δεν κάνουν υπεροπτικά τάχα μου χαριτολογήματα).

Έχει και η υπομονή μου όρια. Άμα ήμουνα μαζόχα και ήθελα να με βρίζουνε, υπάρχουνε κι άλλοι τρόποι.

Melancholia

2008-11-21T22:58:00.000+02:00

Σώσον Κύριε!

2008-11-19T17:53:00.004+02:00

Sanctus, από τη Λειτουργία σε σι ~~ύφεση~~ ελάσσονα (μερσί, Μπερεκέτη) του Μπαχ, για μία φωνή αλλά για γερά νεύρα.

Εδώ σε μια κάπως πιο συντηρητική εκδοχή (εμένα μου αρέσει αυτή):

Non è vero, ma tanto ben trovato

2008-11-19T01:02:00.002+02:00

Μέρος του ευ ζην

2008-11-19T00:00:00.006+02:00

Η πρώτη μου πραγματική επαφή με τον ορθό λόγο σαν σύστημα κατανόησης του κόσμου και οργάνωσης του δημόσιου βίου ήρθε στο πανεπιστήμιο. Αυτό μας λέει κάτι για το σχολείο, κάτι δυσάρεστο. Η επαφή αυτή συνέπεσε με τη συνάντησή μου με πέντε δασκάλους μου.

Η Πέπη Ρηγοπούλου μού έμαθε στο πρώτο έτος να βλέπω την τέχνη και τον κόσμο γύρω μου. Αντί να μας φουσκώσει τα μυαλά με Σημειολογία και άλλες παρόμοιες σολωμονικές, μάς έδινε αινίγματα, προβλήματα, κοάν, μικρές ιστορίες (από αυτήν λ.χ. πρωτοκατανόησα τον φαύλο κύκλο της Επανάστασης, όταν μας μίλησε για το Μύνστερ). Θα ήθελα πάρα πολύ να ξαναεπικοινωνήσω μαζί της.

Ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης μού έμαθε πως ακόμα και σε κάτι τόσο, τόσο, τι να πω, ας πω αυθαίρετο, όπως η κλασσική φιλολογία, υπάρχει τεράστια βιβλιογραφία κι ότι δεν μπορεί ο πασαένας να λέει με στόμφο ό,τι του έρχεται στην γκλάβα. Η κλασσική φιλολογία δεν ήτανε λοιπόν αυθαίρετη αρχαιοπληξία, η αυθαιρεσία βρισκόταν σε μερικούς έλληνες θεράποντές της. Ο Γιατρομανωλάκης, κάνοντάς με λιγάκι ρόμπα (ρωτήστε να σας πω) μου έμαθε επίσης τι είναι κάθαρση, το δε μάθημά του ήτανε πάντα θεαματικό: έτσι, ποτέ δε με εντυπωσίασαν οι αμερικάνοι σώουμεν της γνώσης, αφού ήδη είχα πέσει στη μαρμίτα του Γιατρομανωλάκη.

Ο Ι. Θ. Παπαδημητρίου, καθόλου σώουμαν αυτός, μου έμαθε να σέβομαι την έρευνα στις κλασσικές σπουδές ακόμα βαθύτερα. Μας έφερε κοντά στα σπαράγματα χειρογράφων και στα ανακριβή παραθέματα κάθε Αθήναιου, Διόδωρου Σικελιώτη και Στοβαίου που συνθέτουν την κουρελού των σωζόμενων κειμένων. Απομυθοποίησε τον αρχαίο ποιητή και το ποίημα εν μέρει γιατί μας έμαθε να κάνουμε κριτική έκδοση: κειμένων, ιδεών, απόψεων. Αν το μόττο εδώ είναι Νάφε και μέμνασο απιστείν οφείλεται κατά κάποιον τρόπο στον Παπαδημητρίου.

Η Άννα Τζούμα με οδήγησε σε κρίση στο δεύτερο έτος: μαρξίστρια νεομπαχτινική (αλλά και αστρολόγος -- αχ η ανθρώπινη φύση...), φορμαλίστρια αφηγηματολόγος, ανατίναξε μέσα σε περίπου σαράντα λεπτά ολόκληρο το μαγιλίκι και το ψάρωμα περί τη λογοτεχνία που ένα παιδί γραμματιζούμενο είκοσι ετών κουβαλάει στο κεφάλι του: "μην περνάτε την εξακτίνωση των νοημάτων, την πολυσημία, για μεταφυσική". Έτσι ξανάπιασα να βρω το γήτεμα της λογοτεχνίας ξανά από την αρχή, κυρίως διαβάζοντας Σολωμό.

Ο Γεράσιμος Χρυσάφης μού έμαθε ότι ο πανεπιστημιακός δάσκαλος είναι άνθρωπος: ούτε τοτέμ, ούτε μορμολύκειο, ούτε στάρετς Ζωσιμάς, ούτε -- βεβαίως -- αυθεντία (χάχαχαχαχαχαααααααααα). Απλώς, καμμιά φορά, είναι νηφάλιος και με χιούμορ, ξέρει και πέντε πράματα παραπάνω που είναι αφοσιωμένος στο να σου τα περάσει. Όπως εκείνος, δηλαδή.

Τους ευχαριστώ όλους, φυσικά.

Το απαραβίαστο των συνόρων

2008-11-16T22:38:00.001+02:00

Χρήσιμος οδηγός αναφοράς:

Not a lot of people know that

2008-11-15T18:21:00.002+02:00

Η καλύτερη διασκευή του Psycho Killer. Καλύτερη κι από κείνη με την κότα που κακαρίζει αντί για το 'fafa fafafa fafafafa' (αθάνατοι στίχοι). Αντιγράφω από το σημείωμα που συνοδεύει το τραγούδι:

PSYCHO (1983, Αθήνα)
Οι Psycho δημιουργήθηκαν το 1981 από τον Στέφανο Κοτατή (Σύνθεση - φωνή - κρουστά).
1ος δίσκος 1982 - Montage Fatal (Warner)
Στέφανος Κοτατής : Φωνή
Ντόρα Αντωνιάδου : Πιάνο - φωνή
Σταμάτης Σπανουδάκης : Ενορχήστρωση - πλήκτρα - κιθάρες

υποκλιθείτε στην φωνή της Δώρας Αντωνιάδου!!!

Τι μας λείπει

2008-11-13T19:31:00.002+02:00

στον M. Hulot, που κάνει ό,τι μπορεί για το θέμα

Αυτό, νομίζω.

Pride and Prejudice

2008-11-06T01:07:00.007+02:00

Αποτελεί μια αλήθεια καθολικά αποδεκτή η διαπίστωση ότι έπειτα από την ήττα μιας μακρόχρονης διακυβέρνησης ενός κόμματος εξουσίας θα εμφανιστεί πάντοτε κάποιος ο οποίος θα δηλώσει με εμβρίθεια ότι για να ανακάμψει αυτό οφείλει να επιστρέψει στις βασικές αρχές που στην πορεία εγκατέλειψε και εν συνεχεία θα απαριθμήσει στομφωδώς τις πολιτικές που αποδοκιμάστηκαν από το εκλογικό σώμα την προηγούμενη μόλις μέρα. Exhibit A: Ο συμπαθής κύριος Jeff Flake, Republican Representative from the 6th District of Arizona, ο οποίος επικαλείται τις τρίσημες θεότητες "limited government", "free market", "support for traditional values" ως ικέτης στο βωμό της σωτηρίας της ρηγκανικής επανάστασης. Το εν λόγω επιχείρημα έχει το πλεονέκτημα να απαντά στο προαιώνιο ερώτημα "φταίει το ζαβό το ριζικό μας / φταίει ο Θεός που μας μισεί / φταίει το κεφάλι το κακό μας / φταίει πρώτα απ' όλα το κρασί" (also known as "why me?") με το να προσπερνά έντεχνα όλες τις παραπάνω επιλογές στην ευθεία και να ρίχνει τις ευθύνες στο προπατορικό αμάρτημα που διέπραξε someone somewhere in summertime. Έχει και το μειονέκτημα να έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα και τώρα να της ζητά και διατροφή. Όχι γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη ο παράδεισος του πολιτικού φιλελευθερισμού (η Καλιφόρνια του 61% υπέρ των Δημοκρατικών υπερψήφισε ταυτόχρονα και την απαγόρευση του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων) ή το φυτώριο φρέσκων καλλιεργειών της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά επειδή τριάντα χρόνια ιδεολογικής κυριαρχίας είναι πολλά για οποιονδήποτε πολιτικό χώρο. Τα trentes glorieuses της συντηρητικής επανάστασης του Ronald Reagan εξέπνευσαν χθες, όπως ακριβώς πριν από αυτά είχε πνεύσει τα λοίσθια το New Deal εν μέσω Lyndon Johnson, Βιετνάμ και culture wars, κατά ειρωνεία της τύχης στο Σικάγο του 1968...

Υπαρκτός σουρεαλισμός

2008-11-05T13:03:00.002+02:00

Forwarded conversation

Subject: Γεια σου
------------------------

From: N K
Date: 2008/11/1
To: structure.dependence@gmail.com

Είσαι καλά;
Μπορείς μήπως να με βοηθήσεις να βρω δυο ιστολόγους;

Ν.

----------

From: Stephen Dedalus
Date: 2008/11/1
To: xxxxx@yahoo.gr

Ποιος είναι;

----------

From: N K
Date: 2008/11/2
To: Stephen Dedalus

Νίκο με λένε. Είσαι αρκετά δικτυωμένος ή ν' αποτανθώ αλλού;

----------

From: Stephen Dedalus
Date: 2008/11/4
To: xxxxx@yahoo.gr

Ν' αποταθείτε αλλού, Νίκο: είμαι μάλλον αδικτύωτος.
Σρ.

----------

From: N K
Date: 2008/11/4
To: Stephen Dedalus

Το κατάλαβα. Καλώς. Δεν πειράζει.

Valediction

2008-10-30T00:36:00.001+02:00

Στις 8 Μαίου 2002 ο Jose Padilla, πρώην μικροκακοποιός του Σικάγου, πρώην κατάδικος εμπλεκόμενος σε δολοφονία και νυν προσηλυτισθείς στον μωαμεθανισμό επέστρεψε στις ΗΠΑ. Στο αεροδρόμιο O'Hare τον τσίμπησε ένα κλιμάκιο του FBI ως μάρτυρα σε μια υπόθεση έρευνας τρομοκρατικών ενεργειών. Ως κάτοικος Μέσης Ανατολής και προσήλυτος, αν και αμερικανός πολίτης, ο Padilla ήταν την επαύριο της 11ης Σεπτεμβρίου τόσο fair game των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών όσο και οι 3.000 περίπου μουσουλμάνοι που συνελήφθησαν τις αμέσως επόμενες εβδομάδες των επιθέσεων στους Δίδυμους Πύργους και κρατήθηκαν για μήνες στη φυλακή χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Στις 10 Ιουνίου, δύο μέρες προτού ο Padilla κληθεί να καταθέσει για την υπόθεση στην οποία εφέρετο ως μάρτυρας ο πρόεδρος Bush υπέγραψε ένα διάταγμα σύμφωνα με το οποίο ο Jose Padilla προσδιοριζόταν ως "μαχητής του εχθρού" (enemy combatant) και η περίπτωσή του ετίθετο υπό στρατιωτική δικαιοδοσία. Την επόμενη πενταετία ο Padilla την πέρασε σε μια φυλακή του Ναυτικού στο Charleston της Νότιας Καρολίνας.

Η κληρονομιά του εντός μιας εβδομάδας υπηρεσιακού ενοίκου του Λευκού Οίκου είναι πολύ πιο θλιβερή από όσο φοβόμασταν το χειμώνα του 2000 που περιμέναμε μάταια να μετρηθούν οι χαμένες ψήφοι της Φλόριντα. Οι λεπτομέρειες που κυκλοφορούν ήδη σε μια σειρά έργων κάνουν την οκταετία φύλλο και φτερό - ο αυτοαποκαλούμενος war president έχασε ήδη από το 2006 και τον τελευταίο γλείφτη του, τον πάλαι ποτέ δήμιο του Nixon, Bob Woodward. Από αυτή τη σκοπιά, η παραπάνω μικρή ιστορία που διηγείται ο Charlie Savage στο βιβλίο του Takeover: The Return of the Imperial Presidency and the Subversion of American Democracy δεν μας μαθαίνει κάτι καινούργιο. Ο Savage ασκείται στο φθίνον είδος της καταγραφής της παραδειγματικής αποτυχίας ενός προσώπου που εξελέγη γιατί θεωρήθηκε ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας (και απέδειξε ότι ο γείτονας δεν έχει ιδέα από διακυβέρνηση), ενδιαφερόμενος κυρίως για τη συστηματική υπονόμευση του αμερικανικού συντάγματος από μια κυβέρνηση διψασμένη για εξουσία. Αλλά από μια άλλη σκοπιά πόσοι μπορούν να καυχηθούν πώς κατάφεραν μονοκοντυλιά, με ένα signing statement, να διαγράψουν τρεις αιώνες δικαιικής προόδου; Τα διατάγματα με τα οποία οποιοσδήποτε, αμερικανός πολίτης ή μη, μπορεί να συλληφθεί εντός ή εκτός ΗΠΑ και να εξαφανιστεί από προσώπου γης με μια μόνο υπογραφή του ρυθμιστή του πολιτεύματος, διαγράφοντας κάθε έννοια συνταγματικών δικαιωμάτων, δεν είναι παρά η επιστροφή των "lettres de cachet", το Guantanamo η φρέσκια Βαστίλλη, το waterboarding η σύγχρονη εκδοχή του bastinado και ο Bush ο νέος Λουδοβίκος ΙΔ'. You are now leaving the 17th century. Have a good trip.

Don't mess with the Zohan, ρε

2008-10-28T23:44:00.004+02:00

ή Το ντάρμα του Ρακάσα

Πάνω που πήγαινα να κοιμηθώ, μετά από μια βραδυά οινοποσίας και γενικότερης μοσχοβολένιας ευδαιμονίας, μπήκε ο τέτοιος μέσα μου ('I don't need to sell my soul, he's already in me', που έλεγε κι ο ύμνος της εφηβείας μας) και γραφω αυτό.

Πολλά πράματα τελικά είναι ζήτημα περικειμένου ('κόντεξτ', ντε). Αλλιώς γράφεις όταν εμπνέεσαι από και απαντάς (έστω κι έμμεσα) σε τσαχπίνηδες, ευγενικούς και ευφυείς συμπλογκάδες, αλλιώς σούρνεσαι κι αντιδικείς και ζοχαδιάζεσαι και μεμψιμοιρείς όταν κινδυνεύεις να σε ποδοπατήσουν κάθε λογής ιεροεξεταστές και γίδια, αφού αποπατήσουν πάνω σου.

Πάλι μεταμπλόγκινγκ, δηλαδή. Χάλια μαύρα, παρακμή. Θέμα έκθεσης:

"Γιατί εγώ βαριέμαι πια να μπλογκάρω."

Τα σώψυχά μου δεν είχα ποτέ σκοπό να τα απλώσω μπουγαδικώς, αυτά είναι για τους φίλους, όχι για τα φόρα. Όταν το κάνω, πρόκειται για σώψυχα τουλάχιστον δεκαετίας, α λα αρχεία Φόρεϊν Όφις. Αλλά κι αυτό έχει καταντήσει αηδία: χεστήκατε στο κάτω-κάτω για τη σχέση μου με τον Μπετόβεν ή για προπολεμικά γκομενικά μου. Η επικαιρότητα σχολιάζεται καλύτερα από άλλους, συνήθως επαγγελματίες. Τα σπάνια καλά κείμενα που βρίσκω ονλάιν (απέραντα πληκτικό έχει καταντήσει το ίντερνετ: θα φταίει η διεστραμμένα συναρπαστική ζωή μου και το, ακόμα πιο ανώμαλο, ανανεωμένο ενδιαφέρον μου για τη δουλειά...), τα μπαζάρω. Αρχιμάστωρ Νέστωρ να γράφω δυσνόητα αλλά διαστημικά κείμενα δεν είμαι. Για το Κυπριακό γράφουν άλλοι καλύτερα, εγώ πλέον το αντιμετωπίζω σαν κακόγουστο και κουρασμένο γκραν-γκινιόλ. Τεράστιες βεβαιότητες δε διαθέτω, ώστε να γράφω παιδαγωγικά, δημηγορικά και απολογητικά κείμενα. Όλα όσα βλέπω, διαβάζω, ακούω, θέλω πια να τα μηρυκάζομαι πρώτα. Για καιρό, καμμιά φορά.

Γιατί να γράφω λοιπόν.

Και κυρίως: μοναξιά. Ο alberich (γκουρού μου), δε γράφει γιατί -- λέει -- δεν ξέρει να γράφει. Από κει να καταλάβετε. Άλλοι δε γράφουν για άλλους λόγους.

Άμα δε διαβάζεις, τι να γράψεις;

Πραγματικά βαρέθηκα. Διάβαζα τη βαρεμάρα που βγάζουνε τα κείμενά μου των τελευταίων μηνών και με πιάνει, τι άλλο, βαρεμάρα. Μετά από 400-τόσα ποστ δεν έμεινε κανένας στο στενάκι όπου παίζαμε, μόνον κάτι ανώμαλοι που μας μπανίζουν και μουρμουράνε, κάτι θεοσκοτωμένα χαζά και τα συνήθη κωλόπαιδα που θέλουνε να μας βάλουνε τρικλοποδιά για να σκάσουμε πάνω στην άσφαλτο.

Πρέπει να πάψω να φιλοτιμούμαι και να γράφω ψυχαναγκαστικά κάθε τόσο, πρέπει να ακολουθήσω το ντάρμα του Ρακάσα: "στη χάση και στη φέξη". Άμα υπάρξει καμμιά συνταρακτική αφορμή. Άντε, να λινκάρω τίποτα βίντεο πού και πού.

Όποιος θέλει ολόκληρο το μυθιστόρημα, να μου γράψει. Υπόσχομαι να απαντάω στα ιμέιλ.

Προμόσχιον

2008-10-26T19:44:00.004+02:00

Πρώτον, ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του Άμμου και παραθέτω σύντομο βιογραφικό μου:

Ο Σαρός Σραούσογλου γεννήθηκε δίπλα στην Κλειτορία Κορινθίας το 1579 από Γκαγκαούζα μητέρα και χασάπη πατέρα. Σπούδασε Γεωγραφία, Αμπάριζα, Ελληνική Τηλεοπτική Ιστορία και Ορθόδοξη Πνευματικότητα στο Πανεπιστήμιο της Ζωής. Μετά την (ομολογουμένως καθυστερημένη) μπαρ μίτσβα του στα 17, η οποία σημαδεύτηκε από οιωνούς, κυκλοφοριακή συμφόρηση και τέρατα, μαθήτευσε δίπλα σε μεγάλους Δασκάλους του Γένους στο ΙΕΚ Μεγάλης του Γένους Σχολής.

Σήμερα εργάζεται ως φούρναρης, ασφαλιστής και αγγειοπλάστης (πράγμα που συνεπάγεται ότι το πελώριο μουσικό ταλέντο του παραμένει εν πολλοίς αναξιοποίητο), ενώ η συμβολή του στο κοινωνικό σύνολο συνίσταται κυρίως στη συστηματική εκ μέρους του δωρεά οργάνων (ιδίως ευήκοων ώτων) καθώς και στην αφιλοκερδή αφοσίωσή του στην εξάσκηση της Ψυχοκατακλυσμικής Θεραπείας, η οποία του προσπόρισε αναρίθμητους εχθρούς, πλην όμως πάντα για το καλό τους, καθώς και την ανάλογη δόξα. Μέσα από το μπλογκ που διατηρεί επί τριετία και πλέον από κοινού με ένα ανύπαρκτο πρόσωπο αξιολογεί και διανέμει πορνογραφία για έφηβους και συνταξιούχους, πρωτότυπη και μεταφρασμένη.

Ο Σραούσογλου, ως πολύτεκνος πατέρας και ευαισθητοποιημένος σύζυγος έχει αναμιχθεί στα κοινά, κατεβαίνοντας με τη ΝΔ ως υποψήφιος καναλάρχης στην εκλογική περιφέρεια Υπολοίπου Λοκρίδος. Ινδάλμάτα του είναι ο δικηγόρος του, ο νευρολόγος του και ο Άγγλος πατέρας του. Στον ελεύθερο χρόνο του κοιμάται.

Ο ΣΣ είναι επίσης αποτυχημένος δημοσιογράφος, αποτυχημένος συγγραφέας, νευρικός εραστής και παρεξηγημένη μεγαλοφυία: ένας σύγχρονος Έλλην Εύρυμαν που ζητάει την ψήφο σας.

Σας χαρίζω επίσης την επιγραμματικότερη ταινία: ποτέ τόσο πολύ νόημα δεν συμπυκνώθηκε σε τόσο μικρή χρονική διάρκεια. Βραβείο μοντάζ στο Φεστιβάλ Κυπαρισσίας 2008.

Song to the Siren

2008-10-21T23:30:00.002+03:00

Και σήμερα, εντελώς τυχαία, μου ήρθε αυτό:

Διάλειμμα από τις διαφημίσεις

2008-10-20T19:44:00.001+03:00

Ένας φίλος από τα παλιά

2008-10-17T17:27:00.007+03:00

Σκέφτομαι να γράψω γι' αυτόν εδώ και δυο μέρες αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά του. Με τίποτα.

Τους πρώτους Κύπριους τους γνώρισα στην κατασκήνωση, όταν πήγαινα Γυμνάσιο. Καλά παιδιά αλλά λίγο χαμένα στο διάστημα: ό,τι και να τους έλεγες, σε κοιτούσαν με απέραντη απορία. Χρόνια μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν απαραιτήτως χαζοί, ότι αυτή η χαύνη έκφραση ήταν απλώς κοινωνικό αντανακλαστικό (σαν τη συγκρουσιακή γαϊδουριά του Έλληνα).

Στο Πανεπιστήμιο γνώρισα μερικούς ακόμα Κύπριους, αλλά αυτοί ήτανε μάλλον κουλ. Οι Κύπριες πάλι είχανε μια μονίμως κουτόξινη έκφραση στη μάπα τους. Χρόνια μετά κατάλαβα ότι δεν οφειλόταν στην απουσία φτηνής και καλής αισθητικού στην Αθήνα και υποψήφιου γαμπρού στη Σχολή, ότι αυτή η κουτόξινη έκφραση καλύπτει σαν φερετζές το αρχοντοχωριάτικο κενό και -- κυρίως -- τις πιέσεις και άγχη του να είσαι γυναίκα στη Μεγαλόνησο (σαν την κομφορμιστική μαγκιά της Ελληνίδας).

Μεταφερόμαστε στο έτος 1992. Ο κολλητός θέλει να μου γνωρίσει έναν συμφοιτητή του, αυτόν του οποίου το όνομα δεν μπορώ να θυμηθώ. Έμενε στη φοιτητική εστία στου Ζωγράφου. Για μένα αυτός ο μπρουταλιστικός μονόλιθος ήτανε μια τεράστια μεταφορά για την ελευθερία της φοιτητικής ζωής (είχα την ατυχία να βγάλω πτυχίο από το σπίτι των γονέων μου). Έτσι, όταν πρωτομπήκα στο δωμάτιό του σχεδόν συγκινήθηκα: a room of one's own! Ανεξαρτησία. Αυτοπροσδιορισμός. Αυτοδιάθεση. Η θέα από το παράθυρο (κάτι κτήρια του Πολυτεχνείου και ολίγη από Υμηττό) μου φαινόταν κάδρο που απεικόνιζε την ελευθερία να οδηγεί τους φοιτητές.

Λοιπόν, αυτός ο τύπος ήταν Κύπριος. Ούτε φυσιογνωμικά, ούτε από άποψη συμπεριφοράς θύμιζε Κύπριο -- μόνον από την προφορά βεβαιωνόσουν (τότε μου άρεσε πολύ ο τρόπος που μιλάν, αλλά κανείς δεν έστεργε να μου τα μάθει τα κυπραίικα). Τόσα χρόνια μετά, και τόσα χρόνια στην Κύπρο, δε γνώρισα άνθρωπο να μου τον θυμίζει. Τον θυμάμαι ολοκάθαρα κι ας μου διαφεύγει το όνομα.

Το δωμάτιό του είχε κάτι φωτογραφίες της Βουγιουκλάκη κολλημένες στον τοίχο, ποικιλία από σλόγκαν καλλιγραφημένα στο χέρι και μια φωτογραφία κάποιου μοναστηριού μέσα σε πυκνό δάσος, μάλλον ο Μαχαιράς ήταν. Αυτή η τελευταία εικόνα εγκαταστάθηκε στο υποσυνείδητό μου ως μια αρχετυπική εικόνα της ορεινής Κύπρου, όπου το χειμώνα κάνουν σκι και το καλοκαίρι χρειάζεσαι ζακέτα τη νύχτα. Παραπλανητική ή, έστω, καθόλου αρχετυπική η εικόνα, αλλά το 1992 δεν το ήξερα αυτό.

Μας έλεγε λοιπόν αστείες ιστορίες από τον στρατό, του οποίου τους 26 μήνες είχε αισίως ολοκληρώσει πρόσφατα. Μας έλεγε αστείες ιστορίες από το προηγούμενο εξάμηνό του (το πρώτο) στην Αρχιτεκτονική του δοξασμένου ΕΜΠ. Μας έφτιαχνε τσάγια. Δε μίλαγε για γκόμενες, αλλά στο μεταξύ είχα συναγάγει ότι οι Κύπριοι είναι έτσι πολύ ντροπαλοί και συνεσταλμένοι, οπότε δεν έδωσα σημασία. Μας έλεγε για το κανάλι της Εκκλησίας της Κύπρου κι εμείς ρωτούσαμε τι ταινίες δείχνει. Μας έλεγε ιστορίες του χωριού. Μας έλεγε για την αναγέννηση του Αγίου Όρους.

Ευχάριστη παρέα λοιπόν. Εγώ επιδίωκα να πηγαίνω στο δωμάτιό του, που έμοιαζε σαν κελλί, είναι η αλήθεια, όποτε περνούσα από του Ζωγράφου για να βλέπω λιγάκι πώς είναι το σκηνικό και, κυρίως, ο βιωμένος χώρος της ελεύθερης φοιτητικής ζωής, του ενός τηλεφώνου ανά 30 άτομα, της ελευθερίας να αισθάνεσαι ερωτοχτυπημένος και χάλια και να μην ανησυχεί κανένας μα κανένας.

Μετά ήρθε το καλοκαίρι και οι διακοπές.

Το φθινόπωρο ο κολλητός μου μού είπε ότι το παιδί που δε θυμάμαι το όνομά του είχε εξαφανιστεί. Ρώτησε στη γραμματεία της Σχολής του, έψαξε, ξαναρώτησε: είχε εξαφανιστεί. Με τα πολλά, κάποιοι άλλοι Κύπριοι του είπαν ότι είχε φύγει για το Άγιον Όρος. Μάλλον παρά τη θέληση των γονιών του. Είχε πάει να συμβάλει στην προσπάθεια πνευματικής αναγέννησης του Άθω. Πιο συγκεκριμένα, θα εντασσόταν στη 'συνοδεία' ενός καινούργιου δυναμικού ηγούμενου, ο οποίος με μια ομάδα Κύπριων μοναχών πρόσφατα είχε αφιχθεί στο Βατοπέδι.

John Stuart Mill

2008-10-10T20:48:00.002+03:00

Ένα συγκλονιστικό κείμενο για τον John Stuart Mill. Είναι μεγάλο αλλά αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο.

Defining embarrassment

2008-10-07T01:11:00.003+03:00

Θυμάμαι την πρώτη μου έκθεση. Μετά τη θεωρία, τα μέρη γραμμένα στον πίνακα και επιμελώς αντιγραμμένα στο τετράδιο μάρκας «Διεθνές», best seller ράτσα των ‘80s, τις εξηγήσεις για το περιεχόμενο και υποτιθέμενα παραδείγματα προλόγου και επιλόγου, μας έστειλε για κολύμπι στα βαθιά του παραδοσιακά εναρκτήριου θέματος «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Η επτάχρονη εκδοχή του εαυτού μου που αντιμετώπισε τη λευκή (με γαλάζιες γραμμές) σελίδα βρέθηκε ξαφνικά μπροστά από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύντομης ζωής της: πώς να περιγράψει κάτι για το οποίο δεν είχε ιδέα και φιλοδοξούσε να μην έχει ιδέα έως ότου περάσουν πολλά ακόμη χρόνια (-«Μπαμπά, πότε δουλεύουμε οι άνθρωποι; – «Μετά το Λύκειο». Ου, τρέχα γύρευε δηλαδή, θα το σκεφτώ κατά το 1990, ας βγάλω τα Lego μου να παίξω τώρα). Το άγχος της πρώιμης απόφασης που θα καθόριζε το μέλλον μου, μια και καταλάβαινα τόσο από τους τύπους του αναγνωστικού («ο μπακάλης», ο «μανάβης», ο «γεωργός») όσο και από τα λεγόμενα της οικογένειας ότι άλλοι σκάβουν όλη μέρα και τους πονάει η μέση, όπως οι οικοδόμοι, ενώ άλλοι γράφουν όλη μέρα και τους πονάει το κεφάλι, όπως ο πατέρας μου, επιτεινόταν από το γεγονός ότι όφειλα να αποδώσω και ως «καλός μαθητής». Όχι γιατί έτσι θα διασφάλιζα απαραίτητα μια καλή δουλειά, η σύνδεση εκπαίδευσης και εργασίας δεν είχε τεθεί προτεσταντικά ως ζήτημα αναβολής της ικανοποίησης, αλλά παραδοσιοκρατικά και ως θέμα οικογενειακού στάτους: ο πατέρας μου ήταν «καλός μαθητής», άρα κι εγώ έπρεπε να είμαι «καλός μαθητής», ισχυριζόταν η γιαγιά μου. Η σύντομη ανταλλαγή ψιθύρων με τους διπλανούς (– «Τι θα βάλεις;» – «Γιατρός. Εσύ;») κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι επιλογές μας στη ζωή περιορίζονταν από τις λίγες εμπειρίες μας στο σχηματικό δίλημμα «μπάτσος ή αστροναύτης», το οποίο αντιδιαστέλλει ένα λειτούργημα με προσφορά στο κοινωνικό σύνολο (αστροναύτης) από ένα επάγγελμα με έντονο το στοιχείο του προσωπικούς κέρδους και προβολής (μπάτσος) – οκ, το αντίθετο, δεν ήμασταν τόσο κυνικοί ως πιτσιρίκια. Συμβιβάζοντας τις τυπικές απαιτήσεις του μαθήματος, τα οικογενειακά αιτήματα και την ανάγκη με τη φιλοτιμία άρχισα να γράφω στη δεξιά σελίδα (την «καλή»), η οποία ξέβαφε ήδη στο χέρι μου από τον ιδρώτα του άγχους. Η έκθεση με την εισαγωγική πρόταση «εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω δάσκαλος. Γιατί δεν θέλω να μην ξέρουν τα παιδιά ποιο είναι το άλφα και ποιο το βήτα» σημείωσε παταγώδη αποτυχία για τρεις λόγους: 1) η δασκάλα δεν επηρεάστηκε από την απόπειρα γλυψίματος, για την ακρίβεια δεν την εξέλαβε καθόλου ως τέτοια, 2) η δομή «εγώ», τελεία, νέα πρόταση που ξεκινά με «γιατί», αλλαγή σειράς, φτου κι απ’ την αρχή, δεν θεωρήθηκε λυσιτελής επειδή ήταν παράθεση προτάσεων χωρίς παραγράφους, 3) η έκτασή της (μία σελίδα και δύο σειρές) μεγαλογράμματης γραφής θεωρήθηκε ανεπαρκής για την ανάπτυξη του θέματος.

Τουλάχιστον, όπως μου εκμυστηρεύθηκε στο διάλειμμα η Κατερίνα, η μαμά της της είχε πει ότι στην έκθεση μπορούμε να λέμε ψέμματα (είδος απαγορευμένο στην καθημερινή παιδική μας ζωή), άρα δεν ήμουν πραγματικά υποχρεωμένος να γίνω δάσκαλος όταν μεγαλώσω. Ήταν μια ανακούφιση, μπορούσα ακόμα να ελπίζω ότι θα γινόμουν μέλος της Ομάδας Τζι...

Cyprus meze

2008-10-06T21:15:00.007+03:00

στον Τάλω (εικονιζόμενο) ντεπασσέ αφηγητή και πολυπράγμονα μάστορα ζεύξεων

Ο λόγος για τον οποίο ασχολούμαι με το Κυπριακό (αυτό είναι το έβδομο ποστ μέσα σε τριάμισυ χρόνια) είναι ο τραγελαφικός χαρακτήρας του. Θυμίζει σε πολλά το σενάριο της ταινίας Carlton-Browne of the F.O. (και καθόλου τυχαία): οι σκηνές μάλιστα όπου συζητιέται στα Ηνωμένα Έθνη η περίπτωση της διχοτόμησης (γκουχ) της νήσου Γκαϊλάρντια είναι βγαλμένες μέσα από τη ζωή και με έχουν σημαδέψει (την ταινία την είδα όταν ήμουν 13 και ξαναβρήκα πληροφορίες γι' αυτήν μόλις απόψε). Φυσικά, αντίθετα με τη μακεδονική οπερέτα, τουλάχιστον στη μετά το 1992 μορφή της, το Κυπριακό έχει γίνει αφορμή πραγματικού πόνου, απώλειας και δυστυχίας, καταστροφής, θανάτου, ψυχολογικών τραυμάτων.

Ο δεύτερος λόγος που ασχολούμαι ακόμα είναι ότι, κατά βάθος, είναι ένα πρόβλημα πολύ πιο ξεκάθαρο κι ευκολοεπίλυτο από άλλα πολυπλοκότερα -- τα οποία, αν δεν έχουνε διευθετηθεί τελείως, τουλάχιστον βρίσκονται σε μια πορεία επίλυσης και σε θεσμικές διαδικασίες κατά τις οποίες οι "εχθροί" εκόντες-άκοντες συνεργάζονται και συγκυβερνούν. Δειγματοληπτικά αναφέρω την Ανατολική Τιμόρ, τον Λίβανο και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. "Μα θα κάνουμε την Κύπρο Λίβανο;" Όχι, άλλωστε δε γίνεται. Όπως έλεγε ο Τσόμσκυς στην προπέρσινη επίσκεψή του στην Κύπρο: "Εκεί είναι πραγματικά δύσκολα τα πράγματα: έχουν 12 πλευρές κι όλες τρώγονται μεταξύ τους -- εδώ οι πλευρές είναι μόνο δύο." Δείτε τα κι εδώ, κάτω από την επικεφαλίδα "Menelaos Hadjicostis interviews Noam Chomsky" (και να μην ακούω γελάκια στη γαλαρία με τα σχόλια του κου Χατζηκωστή, γάιδαροι, ε γάιδαροι!).

Ο τρίτος λόγος είναι επικαιρικός. Οι διαπραγματεύσεις, που αυτή τη φορά ξεκίνησαν από τα ουσιώδη, το πολίτευμα δηλαδή, μάλλον κόλλησαν. Κανονικά όμως. Οι Τουρκοκύπριοι ζητούν ισχυρά συνιστώντα κρατίδια (σε βαθμό παραλογισμού) και χαλαρή κεντρική κυβέρνηση. Οι Ελληνοκύπριοι θέλουν ισχυρή κεντρική κυβέρνηση.

Το πρώτο ζήτημα είναι ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν ξέρουν γιατί θέλουν ισχυρή κεντρική κυβέρνηση: σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα με δύο νομοθετικά σώματα (ένα 50-50 κι ένα 70-30 με πιθανές ενίσχυμενες πλειοψηφίες), ισχυρή κεντρική κυβέρνηση σημαίνει ότι οι Τουρκοκύπριοι θα έχουνε λόγο σε ένα σωρό ζητήματα τα οποία (κατά βάση) θα αφορούν τους Ελληνοκύπριους...

Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει με το ότι, από τη στιγμή που βάλαμε το Σχέδιο Ανάν στο κιβούρι (ευτυχώς πρόλαβα να κατεβάσω και να σώσω όλα τα έγγραφα από το σάιτ που είχανε φτιάξει τα Ηνωμένα Έθνη προτού τα εξαφανίσουνε -- άμα τα θέλετε, πείτε), το οποίο προέβλεπε ισχυρή κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οι Τουρκοκύπριοι μπορούνε τώρα να ζητάνε ό,τι θένε. Το δικαίωμα στην απόσχιση δε θα το έχουν (όπως ξεκαθάρισε η ΕΕ στους νταβραντισμένους Φλαμανδούς: "άμα θέλετε κράτος, θα πρέπει να κάνετε εκ νέου αίτηση για ένταξη στην Ένωση"), οπότε τώρα ό,τι κληρώσει γι' αυτούς, πριν (επαν)ενταχθούν στο κοινό κράτος.

Η ειρωνεία είναι ότι επί του προηγούμενου Τουρμάρχη της Κύπρου, του βραχνού δακρυροούντος και Μεγάλου Πατριώτη, είχε τρελή πέραση "το δόγμα πως μόνο μία παρελκυστική πολιτική (βλέπε τακτική Ντενκτάς) θα τελεσφορούσε, και μάλιστα στη μετά την ένταξη εποχή. Ο [θε-μου-σχώρα-με] είχε δηλώσει πως πολλές ευκαιρίες για λύση θα εμφανίζονταν, και πριν τις 17 Δεκεμβρίου 2004. Όταν του το υπενθύμισαν (μετά τις 17 Δεκεμβρίου 2004), αρνήθηκε πως είχε ποτέ δηλώσει κάτι τέτοιο. Εάν αντέχετε, δείτε και το δακρύβρεχτο διάγγελμά του εν προκειμένω και σχηματίστε εσείς γνώμη".

Νομίζω ότι πλέον οι συνθήκες καταδεικνύουν αυτό που φοβούνται έκτοτε πολλοί: ότι οποιαδήποτε λύση από το Σχέδιο Ανάν και μετά, έστω κι έτσι όπως είχε καταντήσει από την άρνηση του Τουρμάρχη να το διαπραγματευτεί, θα είναι σαφώς δυσμενέστερή του. Βεβαίως, ο Χριστόφιας δε φαίνεται να τον συμμερίστηκε ποτέ αυτόν τον φόβο. Τώρα έχει εντολή και την ευκαιρία να μας βγάλει ψεύτες. Η Παναγιά κι η Ουμ-Χαράμ να δώσουν. Αμήν.

Ωραίο μπλογκ.

2008-09-29T23:57:00.001+03:00

Εδώ.

Καληνύχτα.

Υ.Γ. Αγαπητέ ALm, περάστε να σας κεράσω καφέ.

Μουσική στον δρόμο

2008-09-28T22:44:00.004+03:00

Δε μου αρέσει να οδηγάω, όμως αυτό το σαββατοκύριακο έγινα ταξί. Για τις διαδρομές στον αυτοκινητόδρομο πήρα μαζί μου μπόλικη μουσική. Άκουσα ξανά τα χάλκινα πνευστά του τρίτου μέρους της Ποιμενικής, κανονικά ουράνια τεντζερέδια, στον δρόμο για το λάιβ της Ute Lemper. Μετά άκουσα την Πέμπτη του Σούμπερτ, την οποία δεν είχα προσέξει πριν, αφού το ρεπερτόριό μου ως ακροατή δεν έχει επεκταθεί σοβαρά από τον καιρό που άκουγα στη ζούλα τις κλασσικές κασέτες (χρωμίου, παρακαλώ) από τη συλλογή του πατέρα μου. Μόνη, ίσως, εξαίρεση ο Μπαχ.

Σκεφτόμουν αυτούς που λένε ότι ακούνε "κλασσική μουσική" για να χαλαρώσουν και να ηρεμήσουν, μάλιστα αυτή είναι η βασική λειτουργία του βρετανικού σταθμού εθνικής εμβέλειας Classic FM. Σαφώς υπάρχει παλιότερη μουσική που χαλαρώνει κι ηρεμεί, πολλή από αυτή τη μουσική γράφτηκε ακριβώς για να χωνεύει ευχάριστα ο Λουδοβίκος ΙΔ' (Lully), κάτι Βενετσιάνοι (Vivaldi), Εγγλέζοι βασιλέδες (κάποιες παραγγελίες του Haendel), οι Εστερχάζηδες (Haydn), ο Πρίγκηπας-Αρχιεπίσκοπος του Ζάλτσμπουργκ (Mozart, μέχρι που τον μούτζωσε) -- κτλ.

Όμως γιατί να καταφύγω σε 'χαλαρωτική' μουσική 200 και 400 ετών, όταν υπάρχει η Sade και η σύγχρονη αφρώδης ποπ; Πάντοτε πίστευα ότι, άμα κάνεις τον κόπο να εναντιοδρομήσεις μέσα σε τόσους αιώνες μουσική ιστορία, καλά θα κάνει να αξίζει τον κόπο. Για απλή χαλάρωση, η χρήση όπερας του Μοντεβέρντι ή τραγουδιών του Μέντελσον σαν να είναι μουσική ασανσέρ ή παπαριά του Brian Eno δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Υπάρχουν νεώτερες, ευληπτότερες (για εμάς του 2008) και χαλαρωτικότερες μουσικές.

Μετά την παράσταση-ρεσιτάλ-διάλεξη της Ute Lemper και την καλή παρέα μιας φίλης, μπήκα στο αμάξι κατά τις μιάμιση για να κάνω τα 80 χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι. Ήξερα ότι θα βαριέμαι, ότι θα είναι άδειος ο αυτοκινητόδορομος, ότι ίσως με πιάσει ένας τόσος δα νυσταγμός, οπότε Μπετόβεν και πάλι, Ενάτη. Χτες ήτανε μια καθαρά γερμανική μέρα, δηλαδή.

Καθώς άκουγα το σκέρτσο ονειροπολούσα. Σκεφτόμουνα σε λάιβ ποιανού συγκροτήματος θα ήθελα να μπορούσα να έχω πάει. Σκέφτηκα τα προφανή: Beatles, Stones (αν και, να 'ναι γεροί οι άνθρωποι, έχουν ακόμα ολόκληρη τη ζωή μπροστά τους), Bowie γύρω στα 1979, λ.χ. (πάντως το 2002 τα εισιτήρια για τη συναυλία του στο δικό του Meltdown στο Λονδίνο εξαντλήθηκαν σε 15 λεπτά).

Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, και εν μέρει λόγω και της μουσικής που έπαιζε, σκέφτηκα πως θα ήθελα να είμαι στην πρεμιέρα της Ενάτης. Θα είχα πάει από νωρίς, όπως πάντα. Θα είχα ακούσει όλες τις φήμες και θα τις είχα φιλτράρει, λιγότερο ή περισσότερο προσεκτικά.

Η συναυλία θα ξεκινούσε με τη Missa Solemnis. Ο συνθέτης θα έκανε ότι διευθύνει, ενώ στην πραγματικότητα οι μουσικοί και η χορωδία θα ακολουθούσαν τον άλλο μαέστρο. Μετά το Kyrie, που σου πιάνει την ψυχή και σου τη στίβει και την απλώνει στους αναξιόπιστους αέρηδες της αιωνιότητας, δε θα ακολουθούσε το Benedictus και το εξωπραγματικό σόλο βιολί του, που είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στον Παράδεισο (αν εξαιρέσεις την Αγάπη): εκείνη τη βραδιά έπαιξαν μόνο τα τρία πρώτα μέρη της Missa.

Μετά θα άρχιζε αυτό το ακατονόητο πράμα, με τις μετρημένες αλλά αψυχολόγητες εκρήξεις του -- κι εκείνο το απροσδόκητο πένθιμο εμβατήριο των 40 δευτερολέπτων στο τέλος του πρώτου μέρους, με το σκέρτσο που νομίζεις πως θα ταλαντώνεται ατέρμονα μεταξύ της περίπτυξης και της ενατένισης -- ώσπου τερματίζει απότομα με ένα κλείσιμο του ματιού, με το λυρικότερο αργό μέρος που έγραψε ποτέ ο Μαέστρο, με την έκπληξη να βλέπεις να ξανασηκώνονται οι τραγουδιστές μετά από πέντε-έξι λεπτά αφού ξεκινήσει το τέταρτο μέρος, για να σου πούνε κάτι που είναι λίγο επαναστατικό τραγουδάκι (λένε ότι αντί για 'Freude, schöner Götterfunken' τραγουδούσαν πολλάκις 'Freiheit, schöner Götterfunken'), λίγο άθρησκος ψαλμός, λίγο παιάνας όλο χαοτικά κοσμογονικές αρμονίες, λίγο τραγουδάκι της τάβλας.

Μετά η αποθέωση. Θα χειροκροτούσα όπως πάντοτε όταν είμαι εκστασιασμένος με τη μουσική: όρθιος, χαμογελώντας κάπως σφιγμένα, με τα χέρια να χειροκροτούν λίγο πιο ψηλά από το ύψος των ματιών και των αυτιών.

Scapa Flow, στις Ορκάδες

2008-09-27T14:58:00.004+03:00

Το ιστορικό της αυτοβύθισης του αιχμάλωτου Γερμανικού Στόλου στο Scapa Flow το 1919. Κάποιες λεπτομέρειες της υπόθεσης είναι τόσο χαρακτηριστικές, που καταντούν σχεδόν επίκαιρες. Υπάρχει κι ένα περσινό ποστάκι του Πετεφρή για το θέμα.

Στην εικόνα, πολλοί άγγελοι (ολόκληρο τάγμα) εκπίπτουν και τα στασίδια τους στον ουρανό μένουν άδεια.

Πώς μεγαλώσαμε κι εμείς 2

2008-09-26T19:06:00.002+03:00

Βλέποντας αυτό

είπα στη συμβία με ύφος καρδιναλέ, δηλαδή μεταξύ Αθήναιου και dkamen (φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί):

"Αν ο μπιχεβιορισμός είχε την παραμικρή αξία, με τέτοιες παραστάσεις κι ερεθίσματα, θα έπρεπε όλοι οι άντρες της γενιάς μου να είμαστε γκέι."

Η συμβία σήκωσε με νόημα το βλέμμα πάνω από το καπάκι του λάπιτόπ της

"Γιατί, τι είστε;" είπε.

Πώς μεγαλώσαμε κι εμείς...

2008-09-26T11:41:00.002+03:00

Από εδώ.

Shadows of the Empire

2008-09-25T00:11:00.001+03:00

Αν και δε θα την έλεγα αϋπνία, είχα μια ελαφρά δυσκολία να κοιμηθώ χτες βράδυ. Θυμήθηκα τη νύχτα των Ιμίων. Τη νύχτα κατά την οποία πολλοί πίστευαν ότι έπρεπε να έχει βρυχηθεί η Ελλάδα. Ωστόσο, αντίθετα με διάφορους αετούς, λέοντες, λύκους, αρκούδες, η Ελλάδα ποτέ δεν ταυτίστηκε συμβολικά με κάποιο ζώο, πολύ περισσότερο με ζώο που κρώζει, βρυχάται ή μουγκρίζει.

Τη νύχτα των Ιμίων ήμουνα σε ένα πάρτυ στο σπίτι της (βασικής) πρώην, ήταν ουσιαστικά η τελευταία φορά που συνυπήρξαμε σε κοινωνικά συμφραζόμενα. Η μητέρα της, μια κυρία με μονίμως νοσταλγικό βλέμμα, είχε φτιάξει γαρίδες κοκτέιλ (είμαι σοβαρά γαριδόφιλος), ενώ ο πατέρας της -- που δε με ενέκρινε καθόλου -- εξαφανίστηκε μετά από σύντομη χειραψία.

Ήμουν πάρα πολύ ανήσυχος λόγω της κατάστασης στα Ίμια. Ο τρόπος που συζητούσαμε το ζήτημα (σχεδόν όλοι πρώην συμφοιτητές) εκείνη τη βραδιά ήταν λίγο αποστασιοποιημένα, λίγο ακαδημαϊκά, λίγο ανεδαφικά -- σαν την κάπως ανάξια νεολαία σε μυθιστορήματα τύπου Αργώ και Αστροφεγγιά, που ευαγγελίζεται τη συντριβή του Κεμάλ και την πτώση της Αγκύρας.

Ακόμα πιο ανήσυχος ήμουνα γιατί ένιωθα ότι παρακολουθούσα την τελετή λήξης μιας σχέσης, της δικής μου. Προσπαθούσα να κρατήσω την ισορροπία μου με προσεκτικά δοσολογημένες βότκες.

Η νύχτα προχωρούσε κι εγώ παρακολουθούσα επιθυμώντας την κοπέλα σαν να μην ήταν κάποια με την οποία περάσαμε χρόνια μαζί, παρά σαν κάποια που μόλις είχα γνωρίσει και δε θα αποκτούσα ποτέ. Ήδη δούλευα στις φριτέζες και στον πάγκο παρασκευής κι εκεί είχα γνωρίσει κάποια άλλη -- μόνο η βότκα μ' έκανε εκείνες τις ώρες του πάρτυ να τα βλέπω όλα ναι μεν ξεκάθαρα, αλλά σίγουρα φιλτραρισμένα μέσα από ευσεβείς πόθους.

Περίπου την ώρα που έπεφτε το ελικόπτερο, σε μια κρίση αλκοολογενούς παλιμπαιδισμού, κάποιος πρότεινε Αλήθεια ή Θάρρος. Φυσικά, όλοι διάλεγαν Αλήθεια (θυμηθείτε πού ζούσαμε). Ήρθε κάποτε η σειρά μια κοπέλας από τη Λαμία, ή από κάπου εκεί γύρω, με μεγάλα κατάμαυρα μάτια, μικρό δέμας, λευκό δέρμα και αδιάκοπες σιωπές. Η πρόκληση για αυτήν ήταν να μιλήσει για μια φαντασίωσή της. Περιέγραψε αφηγηματικά ένα τρίο που θα ξεκινούσε ηδονοβλεπτικά και θα κατέληγε συμμετοχικά. Με την πρώην κι εμένα.

Επειδή, να μην επαναλαμβάνομαι, δεν είμαστε παιδιά των λουλουδιών -- ή έστω των ταγαριών -- αυτή η εξόμολογηση διασκόρπισε τους συμμετέχοντες στο πάρτυ, το οποίο βρισκόταν σε ύφεση έτσι κι αλλιώς, αποτελεσματικά και ταχύτατα. Περπάτησα στο σπίτι (έμενα 8 λεπτά από την πρώην) σχεδόν μεθυσμένος και σαστισμένος.

Την πρώην την ξαναείδα για τελευταία φορά το 2004. Μου χάρισε την μπλε μασκώτ των Ολυμπιακών με τα μεγάλα ποδάρια, τον Φοίβο.

Lovefool

2008-09-19T00:03:00.004+03:00

Όταν ήμουν έφηβος, η εικόνα που είχα για τον έρωτα ήταν βγαλμένη από το υπερφωτισμένο πλάνο στους Έρωτες μιας Ξανθιάς όπου η εργάτρια και ο πραγινός συζητούν ήσυχα και αστειεύονται μέσα στην μετοργασμική νωχέλεια, αυτό που στα αγγλικά λένε afterglow, του εφήμερου σμιξίματός τους.

Βεβαίως, μεγαλώνοντας εκεί όπου μεγάλωσα, και την εποχή που μεγάλωσα, οι σχέσεις μου είχαν περισσότερες ομοιότητες με ταινίες του όψιμου Δαλιανίδη: αστείες κομμώσεις, κακός συντονισμός, οπερετικές παρεξηγήσεις και μηχανορραφίες, αυταρχικοί μπαμπάδες και γονείς που (δε) σε θέλαν για γαμπρό, μοχθηροί αντεραστές και ανώνυμα σημειώματα, ραντεβού στη γωνία (παραλίγο να πάω να νοικιάσω στη συγκεκριμένη γωνία) και σε διαμερίσματα φίλων φοιτητών εξ επαρχίας, ζηλιάρες φιλενάδες, πολύτιμα και σπάνια τριήμερα σε Μύκονο και Ύδρα και Ναύπλιο (όπου τη βγάζαμε μπερτολούτσικα και με προϋπολογισμό Κιμώλου).

Όταν κάποτε ρώτησα σαρκαστικά τους γονείς μου αν το κάνουν πού και πού, ο πατέρας κοκκίνισε. Η μητέρα με ρώτησε με πίκα και υπεροψία: "Τι να ξέρετε κι εσείς, βρε κακόμοιρα..."

Το Χάος της Αγάπης

2008-09-18T00:35:00.001+03:00

Καιρό είχα να πιω Southern. Αυτό το μπασταρδεμένο ουισκάκι πάντοτε κάτι μου κάνει. Άλλοτε μου φέρνει θολές εμπνεύσεις της δουλειάς ή της σχόλης, άλλοτε μου δίνει το χάρισμα της εύθυμης ευφράδειας. Άλλοτε μου θυμίζει πόσο μ' αρέσει να μην έχει το ποτό μου πολλή ζάχαρη, οπότε με κάνει να συνεχίσω με πραγματικά αλκοόλια.

Απόψε το Southern δούλεψε αυτοαναφορικά, ας πούμε. Μου θύμισε την πρώτη συναυλία συγκροτήματος που πήγα στη ζωή μου. Όπου πρωτοήπια Southern Comfort.

Ήμουν ήδη πάρα πολύ μεγάλος για να μην έχω ξαναπάει σε συναυλία. Η βασική αιτία ήταν τα λεφτά, δηλαδή η έλλειψή τους. Τρία και τέσσερα και πέντε χιλιάρικα ήταν μεγάλη υπόθεση για μαθητή τότε.

Όμως όταν έμαθα ότι θα ερχόντουσαν οι House of Love, δεν υπήρχε περίπτωση. Έτρεξα στο Χάπενινγκ και πήρα το εισιτήριο υπ' αριθμόν 0006. Είπα σε όλη την κοινωνία αν ήθελε να έρθει κανείς μαζί μου. Δυστυχώς, οι περισσότεροι ήτανε μεταλάδες. Ο κολλητός (που άκουγε Stone Roses, Inspiral Carpets και Charlatans, οπότε περνούσε τα προκριματικά) δεν είχε τα λεφτά. Έτσι πήγα με τον Π.

Φτάσαμε πάρα πολύ νωρίς. Το Ρόδον (ααααχχχχχχ!!!) ήταν μισοάδειο. Οι House of Love δεν είχανε σαπόρτ (τότε δε διαθέταμε Μπλε, C-Real, Όναρ, Ονειράμα, Ενδελέχεια με δου, Raining Pleasure κι άλλα τέτοια ποιοτικά σχήματα). Διάφορες αέρινες γκόμενες περιφέρονταν στο σκοτάδι. Μέσα σε 10 λεπτά τις ήθελα όλες, αλλά όχι μαζί (από τότε ντροπαλός).

Κάποια στιγμή λέει ο Π. να πιούμε τίποτα. Εγώ μέχρι τότε έπινα μπύρες, αν και ποτέ δε μ' άρεσαν, γιατί ήτανε φτηνές. Ο Π. με κέρασε Southern. Μου φάνηκε πολύ γλυκό αλλά, καθώς ήμουν άμαθος στα ποτά, με έφτιαξε πάραυτα. Μύριζε και μέλι.

Σε λίγο βγήκε ο κλινικά καταθλιπτικός Guy Chadwick και η παρέα του. Από πίσω τους μια προβολή ενός θεόρατου περιστεριού να μετεωρίζεται φτερουγίζοντας σε αργή κίνηση.

Μείζων δε τούτων

2008-09-17T01:07:00.002+03:00

Όταν ήμουνα πιτσιρικάς δεν ήξερα τι δουλειά ήθελα να κάνω όταν θα μεγάλωνα. Η αμηχανία μου περί τα επαγγελματικά συνεχίζεται: δεν ξέρω ακριβώς τι δουλειά κάνω, παρότι στο πρόσφατο παρελθόν δήλωσα, κάπως παραπειστικά, ότι κάνω πεζοδρόμιο.

Μέσα στον Αύγουστο όμως παρατήρησα την ίδια κοκκαλιάρα κακομοίρα να ξεροσταλιάζει κάνοντας πιάτσα στη στάση του Χημείου επί της Χ. Τρικούπη για τουλάχιστον δέκα νύχτες σερί. Εφόσον εμένα στη δουλειά μού παρέχουνε τουλάχιστον μια καρέκλα να κάθομαι, δε δικαιούμαι δια να ομιλώ.

Δεν ήξερα λοιπόν τι δουλειά ήθελα να κάνω. Έπρεπε όμως κάτι να απαντάω. Οι μεγάλοι ρωτούσανε. Συνέχεια. Επίμονα. Μου άρεσαν πάντως οι χάρτες. Έτσι, όταν ήρθε η μετέπειτα μεγαλοδικηγόρος ξαδέρφη της μάνας μου στο σπίτι (τότε ήταν φοιτήτρια στην Ιταλία) και με ρώτησε, είπα όλο καμάρι "γεωγράφος!" Μου είπε ότι δεν υπάρχει τέτοια δουλειά, και καταντράπηκα. Έτσι βρέθηκα πάλι στη φάση του να μην απαντάω στην ερώτηση "Τι θα κάνεις χρυσό μου όταν μεγαλώσεις;"

Από δουλειά λοιπόν νούκουτου. Είχα όμως ένα βίτσιο: συλλογές. Κι όχι απλές συλλογές: χαρτοσυλλογές. Τι καρτέλες με σημαίες από το Μίκυ Μάους. Τι 'Παιδιά Γεια Χαρά' και 'Ρόδι'. Τι Κλασικά (που έπαιρνα για τον Φάντομ Ντακ και τις περιπέτειες του Σκρουτζ) και Μίκυ (που έπαιρνα για τις χαρτοκοπτικές). Τι άλμπουμ με αυτοκόλλητα: Πουλιά, Δεινόσαυροι, Εσπάνια 82 (κι ας βαριέμαι τη μπάλα). Τι κάρτες με διαστημικά οχήματα από τσίχλες. Τι καρεδάκια από κόμικς Καμπανά, τα οποία έκοβα ή ξεγύριζα. Τι εικονίτσες Κατηχητικού. Τι χαρτάκια: αεροπλάνα, αυτοκίνητα, τραίνα. Τι αφίσες συγκροτημάτων και τραγουδιστών (μέχρι και τη Μαντόνα όπως τη γέννησε η μάνα της είχα, μη ρωτάτε πώς), για τις οποίες αναγκαζόμουν να αγοράζω Μανίνα, την οποία ξεκοίλιαζα και έδινα στην αδερφή μου. Τι Βαβούρα, Μπλεκ και Σπάιντερμαν (και Αγόρι, όταν ο Μπλεκ άρχισε να γίνεται επαναληπτικός). Τι βίους αγίων.

Ο πιο ωραίος βίος ήτανε 'Σοφία, Πίστις, Ελπίς, Αγάπη'. Η Σοφία ήτανε Ρωμαία (αυτό μού άρεσε, μου κακοφαινόταν που όλοι οι άλλοι Άγιοι ήταν Έλληνες) μητέρα της Πίστεως, της Ελπίδος και της Αγάπης. Την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη (όχι τις αγίες, τις αρετές), τις ήξερα γιατί η γιαγιά είχε μια εικόνα στην κουζίνα (εκεί όπου έφτιαχνε μαντί, ψωμί και αυγά τηγανητά που δε θα μπορέσω ποτέ να μιμηθώ) σα λιθογραφία με τρεις τροφαντές κοράκλες από τη μέση και πάνω: η μια κρατούσε έναν σταυρό (μελαχροινή), η άλλη μιαν άγκυρα (καστανή) και η τρίτη η ξανθή μια φλεγόμενη καρδιά. "Πίστις, Ελπίς, Αγάπη", έλεγε η γιαγιά δείχνοντάς τες.

Οι αγίες Πίστις, Ελπίς, Αγάπη ήτανε διαφορετικές. Πρώτα-πρώτα τις έβλεπες ολόσωμες. Δεύτερον, ήτανε ντυμένες ακριβώς όπως η Παναγία. Ήξερα ότι η Παναγία ήταν Εβραία κι ότι έζησε το 0 προ Χριστού (ποτέ δεν τα κατάφερνα με τις χρονολογίες) ενώ αυτές Ρωμαίες και ζούσανε το 200 μ.Χ. Πώς φορούσαν τα ίδια ρούχα; Δεν το έψαξα. Επίσης, αναρωτιόμουνα γιατί δεν άγιασε και ο πατέρας. Πού είναι ο πατέρας τους; "Εκείνος δε μαρτύρησε." Α, μάλιστα, γι' αυτό. Πάντως δεν το έψαξα.

Εμένα μου άρεσε η Σοφία. Αυτή κι αν έμοιαζε φτυστή η Παναγία. Στο εξώφυλλο του βίου φορούσε ένα βαθύ μπλε μαφόριο. Επειδή είχε τα χέρια της ανοιγμένα πάνω από τις τρεις κόρες της που πόζαραν μπροστά της, εμένα μου θύμιζε τον Μπάτμαν. Ήταν η εποχή που είχα αποφασίσει ότι ο Σούπερμαν είναι τελείως ψεύτικος, και ταλαντευόμουν μεταξύ Μπάτμαν και Σπάιντερμαν. Οπότε η Αγία Σοφία με εντυπωσίασε. Άσε που της είχαν χτίσει κι εκείνη τη μεγάλη εκκλησία στην Πόλη, την οποία, όπως ισχυριζόταν ο παππούς κάθε Κυριακή στις 11 και κάτι, θα έπρεπε να πάρω πίσω εγώ αυτοπροσώπως, αφού ήμουν καραμπουζουκλής.

Σκεφτόμουν την Αγία Σοφία πολύ. Σοφία έλεγαν και την αγαπημένη μου ξαδέρφη που θα ερχόταν σύντομα από τη Βοστώνη, όπου οδηγούσε ένα διαστημικό αυτοκίνητο (σαν αυτό στα χαρτάκια). Μια μέρα αναρωτήθηκα πώς ήξερε η Αγία Σοφία ότι θα κάνει τρεις κόρες, όταν γέννησε την Πίστη και την ονόμασε έτσι. Δεν το έψαξα. Επίσης, αργότερα, μου έκανε εντύπωση ότι μπορούσες να δεις τον βίο και συμβολικά: ότι η Σοφία του Θεού γεννάει πίστη, ελπίδα και αγάπη. Αυτό φυσικά δεν το σκέφτηκα μόνος μου, νομίζω ότι το έλεγε μέσα ο βίος. Ούτε αυτό το έψαξα.

Σοφάκι μου, χρόνια πολλά! Σόφι, καλά κρασιά. Σοφία, και φέτος σε θυμόμαστε.

Φθινοπωρινή σονάτα

2008-09-13T13:59:00.002+03:00

Πέρασα το πρωινό μου αλληλογραφώντας με φίλους, σπάνια απόλαυση πια. Η ελαφριά καρηβαρία από τα χτεσινοβραδινά σαντορινιά κρασιά (ακούστε ωραία ονόματα, κατά σειρά κατανάλωσης: Αθήρι, Ασύρτικο, Νυχτέρι, Βουδόματο, Μαυροτράγανο, Vinsanto) απαλυνόταν από τη συννεφιά έξω, επιτέλους συννεφιά.

Σηκώθηκα να πάω μέσα όταν πήρε το μάτι μου ότι κάποιος αναγνώστης κοίταξε πριν λίγη ώρα τη σελίδα με το "Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο" του Εγγονόπουλου. Πρόκειται για ένα διδακτικό ποίημα που, διαβάζοντάς το, μπορεί κανείς σχεδόν να ακούσει τη νωθρή, λίγο υπουργική, λίγο παππουδίστικη φωνή του Εγγονόπουλου.

Από αυτό το ποίημα αφιερώνω μερικούς στίχους στον φίλο Χοιροβοσκό, με τον οποίο χαίρεσαι να διαφωνείς (όταν καταλάβεις ότι διαφωνείς), και τον οποίο ταλαιπωρούν αναίτια και μυκτηρίζουν πολλοί τώρα τελευταία:

να ελπίζης -- να ελπίζης πάντα -- πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
-- που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία" --
θα συναντήσης απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλωσύνη -- πόθος ευγένειας -- ηρεμία

Καλό κι ερωτικό φθινόπωρο σε όλους (όταν με το καλό αποφασίσει να μας έρθει).

Αηδίες και ξεράσματα

2008-09-10T12:29:00.003+03:00

Μαζικότητες, γραφικότητες, αφέλειες. Τρία πειστήρια. Το συλλογικό κιτς ως κατασταλτικό της κριτικής σκέψης (αλλά και της προσωπικής μνήμης, στην περίπτωση του τρίτου βίντεο).

Ενός εθνικού κράτους εν έτει 2008:

Μιας ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας εν έτει 1980:

Αυτό το δεύτερο βίντεο είναι σαφώς τρομακτικότερο / εμετικότερο: χιλιάδες αγοράκια καβαλάνε αλογάκια, χιλιάδες κοριτσάκια παίζουνε με κούκλες. Τι στο διάολο είχανε στο μυαλό τους αυτοί οι άνθρωποι;

Υπόμνημα στο Alabama Song

2008-09-06T13:52:00.004+03:00

49. Αλάσκα

50. Χαβάη

51. Πουέρτο Ρίκο

52. Ελλάς

Alabama Song

2008-09-05T16:08:00.000+03:00

Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζετε το ιδεολόγημα της Ουγκάντας. Υποστηρίζει ότι λόγω των συνθηκών του ελληνικού πολιτικού και κοινωνικού βίου η χώρα δεν ανήκει στη χορεία των υποτιθέμενα ευνομούμενων και αξιοκρατικών ευρωπαϊκών χωρών αλλά τοποθετείται μεταξύ των διεφθαρμένων φυλαρχικών καθεστώτων της Κεντρικής Αφρικής. Πάντα θεωρούσα ως αδυναμία του συγκεκριμένου σχήματος ότι προυποθέτει μια αρραγή και ομοιογενή Ευρώπη απέναντι στην οποία τίθεται η Ελλάδα: η Ιταλία είναι γνωστή για την ποιότητα της μαφίας της, στη Γαλλία τα σκάνδαλα είναι το ντεκόρ της καθημερινότητας, στη Γερμανία κατοικοεδρεύει η συμπαθής Μίζενς, σε τι συνίσταται λοιπόν αυτό το περίφημο πρότυπο, στο Βέλγιο; (Η Ολλανδία δεν μετράει, είναι Φαρ Ουέστ, εκεί σφάζονται σκηνοθέτες και δολοφονούνται ομοφυλόφιλοι πολιτικοί.) Έπειτα σκέφτηκα ότι όχι μόνο ο θυμόσοφος λαός έχει άδικο και ανήκομεν εις την Δύσιν, αλλά αποτελούμε μέλος της επιφανέστερής της εκπροσώπου: είμαστε η 52η πολιτεία των ΗΠΑ. Σας ενοχλεί η διαιώνιση μιας οικογενειοκρατικής πολιτικής ελίτ με προεξάρχοντα τα ονόματα «Καραμανλής», «Μητσοτάκης», «Παπανδρέου»; Ωχριούν μπροστά σε εκείνα των Kennedy, Bush και Clinton – για να μην πούμε για τον οσκαρικό Al Gore, πάππου προς πάππου γερουσιαστή. Διαβάζετε καθημερινά για εργολάβους που πλουτίζουν μέσω της καθαγιασμένης πρακτικής της ανάληψης κρατικών έργων με σκιώδη τρόπο και αμφίβολα αποτελέσματα; Ζητήστε από τον Sraosha να σας διηγηθεί εν συντομία τα πεπραγμένα του «Big Dig» της Βοστόνης. Πιστεύετε ακράδαντα ότι το «μέσον» είναι το μήνυμα; Συμφωνείτε με τα ξαδέρφια μου από τη Φλόριντα που κουνάνε με πλήρη κατανόηση το κεφάλι τους κάθε φορά που αναφέρω τον όρο «connections». Είστε βάζελοι/γαύροι/χανούμια/γριές/σκουλήκια/λοιποί κακομοίρηδες και σας κατατρύχει το κατεστημένο; Στείλτε μήνυμα συμπαράστασης στους πιστούς των Sacramento Kings που έμαθαν φέτος από αλληλομαχαιρώματα διαιτητών ότι το 2004 τους έστησαν κανονικά και με το νόμο για να προκριθούν στον τελικό οι Los Angeles Lakers. Βάλατε ντετέκτιβ για να μάθετε ποιος είναι ο κομιστής του dvd με τα ανδραγαθήματα του Ζαχόπουλου; Ε, τουλάχιστον στο Αμέρικα ξέρουν πια ποιος αξιωματούχος της κυβέρνησης έδωσε στεγνά ως εργαζόμενη στη CIA τη Valerie Plame, γυναίκα ενός διπλωμάτη που είχε δυσαρεστήσει τον πρόεδρο στο θέμα των WMD.

Αν κάτι μας διαχωρίζει ως κοινωνία από τα δυτικά μας πρότυπα (όσο και συμπλέγματα) αυτό δεν είναι η απουσία της διαφθοράς, η ποιότητα των πολιτικών ελίτ ή η αξιοκρατία στον δημόσιο βίο. Είναι η στρεβλή σχέση μεταξύ κράτους και πολιτών: το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη ως υπήκοο και ο πολίτης το κράτος ως επιδρομέα. Η διαμεσολάβηση μεταξύ τους, διά της οργάνωσης σε συλλογικές συσσωματώσεις, ομάδες συμφερόντων, τα pressure groups που στα δυτικά κράτη συνιστούν τον ενδιάμεσο χώρο μιας κοινωνίας πολιτών, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αγαστή συνεργασία προκύπτει μόνο σε ένα εξωθεσμικό πλαίσιο, στο πελατειακό επίπεδο, όπου οι υπήκοοι εξαργυρώνουν την ψήφο τους με αντάλλαγμα θέσεις στο δημόσιο. Δημιουργώντας εύκαμπτους θεσμούς και διατηρώντας ανίσχυρους ελεγκτικούς μηχανισμούς το ελληνικό κράτος εφαρμόζει την ισονομία κατά το δοκούν. Γι’ αυτό και η θέση του είναι μάλλον κάπου δυτικά της Αλαμπάμα...

Τροχιακός χορός: σημείο Λαγκράνζ

2008-09-03T23:29:00.003+03:00

Βίντεο από εδώ (εγώ το βρήκα από εδώ):

Πηγές

2008-09-02T22:08:00.002+03:00

α.
Διάβασα πρόσφατα το The meaning of things του καθηγητή φιλοσοφίας A.C. Grayling (τον οποίο έμαθα στο τέλος της δεκαετίας του '90 από τη στήλη του στον Guardian). Το βρήκα εξαιρετικό: καλογραμμένο, στη σωστή πυκνότητα, οργανωμένο σε κεφάλαια που μπορούν να διαβαστούν με ό,τι σειρά θέλει κανείς. Σαν περιεχόμενο, είναι λίγο σαν μπλογκ ευφυούς ανθρώπου: θέματα για διάλογο και προβληματισμό, παρά αφορισμοί και δόγμα. Το συνιστώ ολόψυχα. Δυστυχώς, απ' όσο ξέρω δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Δεδομένου όμως ότι έχουμε τόσους μεταφραστές, επιμελητές εκδόσεων και δημοσιογράφους εδώ στη μπλογκοσλαβία, γιατί να μην το προτείνετε σε κάποιον να το βγάλει;

β.
Κάποιες πηγές που καλό είναι να υπάρχουν˙ σημειώστε τες πριν τις ξηλώσουν: Παλιά τοπωνύμια (κυρίως σλαβικά, τούρκικα και βλάχικα) στη Βόρεια Ελλάδα.

Επίσης: ελληνικά τοπωνύμια

Και ευρωπαϊκά τοπωνύμια, γενικώς.

Η χαζαμάρα (sic) πάει σύννεφο

2008-08-31T22:10:00.003+03:00

Από το (πολύ πλούσιο κι ενημερωμένο) πωλητήριο στο σπίτι του Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο. Δείτε κι εδώ.

Το albeni των σκοτεινών δυνάμεων

2008-08-30T16:31:00.005+03:00

Εδώ κρατούν αιχμάλωτο τον Bob Dylan (επίσης αρχιδιάολα, για πολλούς).

Αποκαλύψεις

2008-08-30T15:47:00.003+03:00

Σε τούτα δω τα μάρ-μαα-ρα
κακιά σκουριά δεν πιάνει

Να τι κάνει ο kuk τα βράδια:

Στιγμές απείρου κάλλους:

Προφητείας Ιεζεκιήλ το ανάγνωσμα

2008-08-30T01:19:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν ο αντισημιτισμός σαν ψυχολογική κατάσταση στην Ελλάδα είναι εντονότερος ή πιο γενικευμένος απ' ό,τι αλλού. Ελπίζω όμως ότι όλοι συμφωνούμε ότι είναι πολύ πιο ξεδιάντροπος και απροκάλυπτος· η δημόσια έκφρασή του, αντί να αποτελεί στίγμα και βδέλυγμα (ή και ποινικό αδίκημα), θεωρείται περίπου ως απλή εκδήλωση φρονημάτων: όπως κάποιοι σιχαίνονται το πεπόνι, και το δηλώνουν, έτσι κάποιοι άλλοι "δε θέλουνε παρτίδες" με τους Εβραίους ή θλίβονται που το μεσανατολικό δε λύθηκε προληπτικά μέσω της 'τελικής λύσεως'.

Πρόσφατα, εκπρόσωπος του Μουσείου Ολοκαυτώματος στην Ουάσιγκτον επισκέφθηκε πόλεις της Νότιας Βαλκανικής για να μελετήσει και να αντιγράψει αρχεία (τοπικά και κρατικά) που αφορούσαν τους Εβραίους. Μέσα στα πολλά ευτράπελα που του συνέβησαν στην Ελλάδα, αναγκάστηκε να συνδιαλεχθεί με γνωστή πανεπιστημιακή προσωπικότητα 'υπεύθυνη' για τη διάθεση και διαχείριση των ελληνικών αρχείων, ο οποίος μάλιστα ρώτησε τον πράκτορα του Σιωνισμού "γιατί πρέπει οι Αμερικάνοι να έχουνε αντίγραφα των πάντων". Ο άνθρωπος έμεινε κόκκαλο. Πάντως, για να ρωτάει ο υπεύθυνος, προφανώς αγνοούσε το σχετικό εδάφιο των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών.

Κι εδώ όπως κι αλλού: η κουτοπονηριά είναι το βερνίκι που επιχρίουμε πάνω στην ανικανότητα ή στη διαφθορά (στη Βρετανία, λ.χ., το βερνίκι λέγεται 'στωικισμός για μάπες'). Σκεφτείτε για παράδειγμα το θέμα της καύσης των νεκρών. Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι, ναι, πρόκειται για μία πρακτική ξένη προς την ελληνική παράδοση: εμείς εδώ τους θάβουμε. Αν αυτό ήτανε το μόνο πρόβλημα, τότε το κράτος θα μπορούσε φερ' ειπείν να σπονσοράρει τη συγκεκριμένη μέθοδο και ό,τι γίνει -- περίπου όπως με τον πολιτικό γάμο. Το θέμα όμως είναι εάν η Εκκλησία, που αντιστρατεύεται και πολιτικά και ιδεολογικά την καύση όπως και άλλα πολλά, μπορεί να προτείνει εναλλακτικές λύσεις: αξιοπρεπή και προσβάσιμα νεκροταφεία.

Είναι κωμικό που θεωρούμε ότι η εκταφή μετά την τριετία / πενταετία, οι αγορές τάφων, το κατάβρεγμα λειψάνων με οξύ κατά την αναγκαστική εκταφή, τα οστεοφυλάκια και ο ασβεστόλακκος που τα ακολουθεί είναι σύμφωνα με την ελληνική παράδοση και κατά το ορθόδοξο έθος, ενώ η καύση δεν είναι (και γι' αυτό δεν μπορεί να αποτελεί μέρος μιας νεκρώσιμης ακολουθίας). Άραγε αντιλαμβάνεται ο ανώτερος κλήρος τη φρίκη να ξεθάβεται ο μισολιωμένος άνθρωπός σου στην τριετία ή πενταετία και να παραδίδεται βάναυσα στα οξέα -- ενίοτε κομμάτι-κομμάτι; Ή μήπως η έλλειψη οικογενειακών δεσμών τούς έχει αποσκληρύνει; Μπορούν να μας δώσουν μια αξιοπρεπή εναλλακτική λύση;

Μιλώντας για εναλλακτικές λύσεις, ας επισημάνω κάτι ενδεχομένως κοινότοπο -- αν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας πολλοί κοινοτοπομάστιγες με πολιτικά: να πάψει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή ΣΥΝ ή όπως αλλιώς λέγεται να χαϊδεύεται με φαντασιώσεις συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ. Αν, όπως είναι πιθανό, καταφέρει μια τέτοια κυβέρνηση να πάρει τη δεδηλωμένη της επόμενης Βουλής, θα είναι μια κυβέρνηση αποτυχημένων και ανίκανων (από πλευράς αλληλοσπαρασσόμενου ΠΑΣΟΚ) σε συνεργασία με άπειρους και ανίκανους (από πλευράς Συνασπισμού). Όπως μαράθηκε η Ελιά στην Ιταλία, σύντομα θα μαραθεί κι αυτό το υβρίδιο, αφού δε θα υπάρχει Ανδρέας Παπανδρέου (αυτό σας το βεβαιώνω) να πιει το αίμα της Αριστεράς με το καλαμάκι. Όπως οι κυβερνήσεις Μίστερ Νιντέντο παρακολουθούνε χαύνα την πολιτική απλώς να συμβαίνει, παραλυμένες από τον τρόμο του πολιτικού κόστους και φθαρμένες από κακές συνήθειες που δύσκολα αποβάλλονται, έτσι και μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ θα δίνει την εντύπωση και θα βγάζει τον ήχο καμεράτας με ολίγη από κότο, σακουχάτσι, ούτι, νέι, ταμπλά και δύο σιτάρ.

Προτείνω λοιπόν στον Συνασπισμό να κάτσει στα αβγά του, να κάνει την (αξιωματική; ωραία θα ήταν) αντιπολίτευσή του και να περιμένει την πολυδιάσπαση των δύο γερασμένων και ρυπογόνων κομμάτων.

Death Metal

2008-08-28T16:25:00.000+03:00

SMS από τη συναυλία των Iron Maiden

2008-08-10T19:22:00.002+03:00

Σταλμένα όλα στη συμβία. Η συναυλία κέρασμα πολύ καλού φίλου. Όταν ξαναβρώ σύρματα θα σας πω για την καύση των νεκρών και την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ.

Τα SMS:

21.38 Βγαίνουν!
22.00 Τρίτο τραγούδι. Χμ. Καλύτερα στον Κράβιτς.
22.07 Νομίζω ότι είμαι στο γυμνάσιο.
22.19 Είναι καταθλιπτικό ότι αυτά τα χαζά είναι τόσο δημοφιλή 20 χρόνια μετά.
22.33 Βαριέμαι.
22.52 Σαν να ψέλνει κάποιος συνοδεία μπλέντερ είναι.

Εντυπώσεις από την Αθήνα

2008-07-31T12:48:00.001+03:00

Διπλοπαρκαρίσματα παντού. Ξεκάθαρα. Περιστασιακό σημάδι φιλότιμου, κάποιος αριθμός κινητού στο παρμπρίζ.

Όπου δεν παρκάρουν, σκουπίδια. Ανακύκλωση; Καρότσια;

Τα ωριαία (!!!) δρομολόγια του Προαστειακού από Πειραιά. Έτσι θα πάνε μπροστά οι συγκοινωνίες, κύριε Αποτέτοιε μου.

Το μπατσοπούλμαν που αδιάλειπτα κόβει τον λεωφορειόδρομο μπροστά από το ΠΑΣΟΚ στη Χαριλάου Τρικούπη.

Εγώ που χλεύαζα την απλυσιά των Λονδρέζων υφίσταμαι τώρα τη μπαγιάτικη ιδρωτίλα των Ελλήνων στη συγκοινωνία. Όχι, δε μιλάω γι' αυτούς που γυρνάνε από το μεροκάματο.

Πλατεία Πρωτομαγιάς, πάνω από την καταβυθισμένη Μουστοξύδη, που ενώνει Αλεξάνδρας και Κυψέλη. Σκοτεινά. Οι φανοί του Δήμου όλοι σβηστοί: λιγοστό φως από τη ΣΕΘΑ και το καφέ. Κενά στο λιθόστρωτο, κάποιοι ξηλωμένοι κυβόλιθοι. Άδεια παρτέρια. Περιουσία του ελληνικού λαού.

Πατήσια: πυκνή δόμηση. Αιλιανού και Καραβία γωνία: υπέροχο σπίτι μέσα σε μια τεράστια αυλή με ζουγκλώδη βλάστηση. Αντίθετα με το διατηρητέο παραπάνω, κινδύνευσαν σοβαρά να 'αναπτυχθούν'. Ασφαλιστικά μέτρα τα προστατεύουν, προς το παρόν.

Ο ανοικονόμητος σταθμός του Κεραμεικού. Τον Λένιν πού τον έχουν; Πότε θα φτιαχτεί η είσοδος Πειραιώς και Ιερά Οδός γωνία; Ο γερανός κοντεύει να γίνει εικαστική παρέμβαση.

Πού πήγαν τα δισκάδικα; Πού θα βρω τώρα Σ. Γιαννάτου, A. Schnittke, Μαίρη Λίντα, Missa Criolla με Mercedes Sosa; Ευτυχώς είχε το Μετρόπολις το Requiem του Cherubini...

Ο άδειος Εθνικός Κήπος: ένα ζευγάρι, τέσσερις αργόσχολοι, πολλοί τουρίστες. Ο καιρός που οι Έλληνες ήθελαν τζάμπα πράσινο για αναψυχή παρήλθε. Τώρα θέλουνε να πληρώνουν για αναψυχή. Έτσι είναι.

Αμπελόκηποι-Νέος Κόσμος σε 15 λεπτά; Στον καιρό μου θέλαμε μιάμιση ώρα και βάλε.

Το καφέ του Μουσείου. Το EverGreen. Ο Ιανός. Ο Παπασωτηρίου. Η Πολιτεία.

Η Πισίνα στη Ζέα που κούφανε τους νεοϋρκέζους φίλους. Βοήθησε και η ευδία. Is this not a private club? Χα! Χα! Χαχά!

Το φως κι ο ουρανός και το αεράκι. Πουθενά οι 32 βαθμοί δεν είναι τόσο σωστοί.

Ο κόσμος αυτής της πόλης.

Εβραίοι πούστηδες

2008-07-31T12:45:00.002+03:00

Οι γκέι / ομοφυλόφιλοι / πούστηδες είναι για τις αρχές του 21ου ό,τι ήταν οι Εβραίοι στην Αυστρο-Ουγγαρία για τις αρχές του 20ου.

Βρίσκονται παντού. Μερικοί έχουν κι αξιώματα.

Φαίνονται σχεδόν νορμάλ αλλά είναι ανώμαλοι. Κάνουν περιτομή και πρωκτικό σεξ, πίνουνε το αίμα παιδιών και κουνιούνται.

Όλοι οι καλλιτέχνες, διανοούμενοι, ηθοποιοί, συγγραφείς, μουσικοί είναι τέτοιοι.

Επιθυμούνε διακαώς να κατακτήσουνε τον κόσμο και να διαβρώσουν τα χρηστά ήθη. Το λένε κι οι παπάδες.

Αλληλοβοηθούνται μυστικά.

Πολλοί είναι τέτοιοι, αλλά δεν το ξέρουν. Άλλοι το ξέρουν και το κρύβουν. Για πολλούς ξέρουμε ότι είναι αλλά δεν το κάνουμε θέμα.

Έχουν παράλογες απαιτήσεις για χειραφέτηση και ισότητα.

Είναι νευρωσικοί. Φταίει που είναι τέτοιοι. Ασχολούνται συνέχεια με το ποιοι είναι και τι σημαίνει να είναι αυτοί που είναι. Είναι κολλημένοι με τον πατέρα τους. Αυτός ειν' η αιτία που υποφέρουν.

Κανείς δε θα είχε πρόβλημα μαζί τους άμα κάθονταν στα αυγά τους και δεν προκαλούσαν.

Sad relic

2008-07-28T14:08:00.003+03:00

Γυρνώντας την Ελλάδα ξαναμαθαίνει κανείς τα προφανή και τα γνωστά (αν και δεν είναι όλα τα προφανή γνωστά). Η Ελλάδα:

Ωραία τοπία. Γελοίοι δρόμοι. Κανιβαλισμένοι και παρατημένοι σιδηρόδρομοι. Άθλια πανάκριβη ακτοπλοΐα (λ.χ. καταγγέλλω τα κλιμακοστάσια και τους χώρους του Εξπρές Σκιάθος: φτιαγμένοι για να κατρακυλήσουν και για να ποδοπατηθούνε μαζικά οι επιβάτες σε περίπτωση έστω και ήπιου πανικού). Και διαφθορά.

Ο λαϊκισμός υπαγορεύει ότι η διαφθορά και η ευνοιοκρατία είναι προνόμιο και άθλημα των κρατούντων. Ωστόσο, οι κρατούντες στην Ελλάδα, σε γενικές γραμμές, δεν προέρχονται από κλειστές κάστες μανδαρίνων. Άλλωστε, ο χρηματισμός, η ευνοιοκρατία (νεποτική, πιπωτική ή άλλη) και η εξαπάτηση (συμπεριλαμβανομένης και της αρπαχτής ή της κατάχρησης) βρίσκονται ψηλά, πολύ ψηλά στις επιδιώξεις του κοσμάκη, του 'απλού λαού' που λέμε, όχι μόνον όσων έχουνε την εξουσία (ευρεία, τοπική ή σούπερ τοπική). Το ακούς παντού μιλώντας για αυτά τα πράγματα.

Δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα διαφθορά. Παντού υπάρχει. Ακόμα και στην κατάλευκη μα πένθιμη Ελβετία. Απλώς στην Ελλάδα οι περισσότεροι έχουν πεισματική εμμονή με τα παραπάνω σπορ αντίστοιχη με τις εμμονές των Ολλανδών με το κάμπινγκ.

Επίσης, στην Ελλάδα αυτά τα σπορ (ο χρηματισμός, η ευνοιοκρατία και η εξαπάτηση) συνδυάζονται με κανονική αδιαφορία για το τι συμβαίνει έξω από την περίμετρο που περικλείει τους 'δικούς μας': είτε πρόκειται για τους τοίχους του σπιτιού, είτε για τα όρια της οικογένειας, είτε για το χωριό, κ.ο.κ. Τα αποτελέσματα φαίνονται παντού. Και στο Πέραμα, λ.χ., όπου έπρεπε να σκοτωθούν πολλοί μαζί για να προσέξουν τα μέσα το θέμα των εργατικών δυστυχημάτων. Για λίγο, βεβαίως.

I want to believe: the dark night returns

2008-07-28T14:01:00.002+03:00

Ο τίτλος της καινούργιας ταινίας των X-files (την οποία δεν πρόκειται να δω) αναδεικνύει ένα από τα δημοφιλή σλόγκαν της σειράς: 'Θέλω να πιστέψω'.

Η ίδια η σειρά μού ήταν πάντα απεχθής (έχω δει συνολικά πέντε επεισόδια): από βδομάδα σε βδομάδα, αυτή η ωχρή σκιά του παλιού ασπρόμαυρου Twilight Zone προσπαθούσε να μας πείσει:

πόσο ξενερουά και ντεκαυλέ είναι ο ορθολογισμός (και στο πρόσωπο της αντισέξ Gillian Anderson),
πόσο στομωμένο είναι το ξυράφι του Όκκαμ,
ότι ο σκεπτικισμός και η νήψη του πνεύματος πρέπει να στρέφονται πρωτίστως κατά του σκεπτικισμού και της νήψης του πνεύματος, με αναλυτικό εργαλείο την κατάλληλη θεωρία συνωμοσίας.

Όπως τα 'Rock around the clock', 'Sex, drugs and rock'n'roll' και 'Power to the People', το 'I want to believe' μοιάζει με ένα σλόγκαν που συνοψίζει μια ολόκληρη εποχή: αυτή των αρχών του 21ου, δυστυχώς. Μιας εποχής που παίρνει τη φυσική ανάγκη μας να πιστεύουμε και τη διογκώνει τερατωδώς, τη μετατρέπει σε πρόσκληση και επιταγή να πιστεύουμε σε οτιδήποτε: τα ούφο, την Αγορά, τους βρυκόλακες, τον Θεό Εκδικητή-Πλαστουργό-Παιδονόμο, το κάρμα, τον Ομπάμα, το αρχέγονο έθνος, τη Μάνα Γη, τη μεταφυσική ευρωπαϊκή ιδέα, τον εξαϋλωμένο σοσιαλισμό...

Για να το θέσω λίγο πιο αμερικάνικα: για μένα το 'I want to believe' είναι προσβλητικό. Όχι γιατί προσβάλλει δοξασίες, ταμπού ή πεποιθήσεις μου, παρά γιατί προσβάλλει την αξιοπρέπειά μου.

The Killing Joke

2008-07-24T00:59:00.007+03:00

Ένας τύπος με στολή νοσοκόμας, λερό μαλλί και μακιγιάζ που έχει δει και καλύτερες μέρες βγαίνει από ένα νοσοκομείο, πατάει επανειλημμένα ένα προφανώς δυσλειτουργικό τηλεχειριστήριο, τινάζει το κτίριο στον αέρα με επεισοδιακό τρόπο - και το κοινό δεν γελάει. O Joker του Heath Ledger, ο μοναδικός ίσως villain των comic movies που δεν προσφέρεται για cheap thrills αλλά προξενεί αληθινή ανησυχία στον θεατή, δίνει το μέτρο της διαφοράς μεταξύ Batman Begins και Dark Knight.

Αποφεύγοντας τη γραμμικότητα της αφήγησης χάριν του characterization (γι' αυτό ο εξαιρετικός στο Begins Christian Bale εδώ επισκιάζεται ως και από τους δευτεραγωνιστές) o Σκοτεινός Ιππότης αντιπαραθέτει τη χαοτική τρέλα του Joker στην ψυχρή λογική του Batman. Κι αν αυτή τη φορά ο Nolan δεν ξεσηκώνει ολόκληρα panel από το χαρτί (βλ. πτώση της Elevated Line, Batman ως δαιμονική ιπτάμενη παρουσία), η όλη ψυχοπαθής προσωπικότητα του Ledger μοιάζει να έλκει την καταγωγή της από ένα μικρό αριστούργημα του Alan Moore από το 1988 με τίτλο The Killing Joke, όπου ο Joker, πολύ μακριά από τον κλόουν του Jack Nicolson στον επερχόμενο Batman του Tim Burton, πυροβολεί εν ψυχρώ την κόρη του Jim Gordon, τη φωτογραφίζει γυμνή και βασανίζει τον πατέρα της για να αποδείξει ότι το μόνο που τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους καθημερινούς ανθρώπους είναι "one bad day". Κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο στήν ταινία ο "φορέας του χάους" Ledger δουλεύει το μαχαίρι, σκοτώνει με μολύβια και θέτει prisoner's dilemma σε ομήρους επιβάτες για να αποδείξει ότι ο σύγχρονος πολιτισμός είναι απλώς το επίχρισμα της κατά Hobbes κοινωνίας πολέμου όλων εναντίον όλων, το οποίο εξαφανίζεται μόλις προκύψουν τα σκούρα - in one bad day. Ο επακόλουθος ψυχολογικός πόλεμος για τη διάρρηξη της ταυτότητας του Batman διά του εξαναγκασμού του σε φόνο (του ίδιου του Joker) βαίνει παράλληλα και στις δύο περιπτώσεις.

Το μόνο ερώτημα μετά το πολυεπίπεδο και ενίοτε disturbing ως αίσθηση Dark Knight είναι τι μένει που δεν έχει πει ο Nolan για μια πιθανή τρίτη συνέχεια. Δεδομένης της εμμονής του με την ταυτότητα υπάρχει ένα ακόμη μεγαλύτερο ίσως στοίχημα, αυτό που και στο ίδιο το comic απαντάται επιτυχημένα κατά καιρούς μόνο: call me Robin. Και όπου, ενδεχομένως, με γνώμονα τη σαφή τάση του Nolan να μην κωλώνει στα ζόρικα, η απάντηση να είναι παρόμοια με την πρόταση του Ed Brubaker για ένα άλλο sidekick, τον πρώην Bucky του πρώην Captain America, ως τσόγλανο ολκής: "νομίζετε ότι ο τύπος με έχει εδώ για την πλάκα του; Όχι κύριοι, εγώ είμαι εδώ για να κάνω τη βρώμικη δουλειά..."

(and the drums keep building...)

Final Crisis #2

2008-07-16T14:20:00.005+03:00

Η τελευταία σελίδα του Final Crisis #2 είναι 23 years in the making (τουλάχιστον). Αλλά εκείνο το flash from the past ανήκει μάλλον στο φανατικό κοινό της DC. Από την άλλη πλευρά, το ιαπωνικό splash page που προτάσσεται για να ανατρέψει τις ισορροπίες του αναγνωστικού κοινού στην αρχή έχει το προνόμιο να είναι φορέας της ατάκας "Japan has always had a proud tradition of super heroism with special distinction in the field of monster hunting!". A, κι ένα iPhone, επίσης.

Hats off to Grant Morrison again...

Rakasha's Paris Vol. VI

2008-07-08T23:13:00.003+03:00

City of Lights

"Γιατί τη λένε 'πόλη του φωτός';", αναρωτήθηκε ειρωνικά o φίλος μου ο Αλέξανδρος χθες το πρωΐ έπειτα από έξι μέρες άστατης και ευμετάβολης διάθεσης του καιρού. Μετά από αναλύσεις, προτάσεις και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ επαϊόντων του Παρισιού και cognoscenti του Λονδίνου κατέληξα κι εγώ στο συμπέρασμα ότι ο καιρός τους είναι εξίσου ιδιότροπος, με το πρώτο να έχει ελαφρύ προβάδισμα στη ζέστη μόνο. Τώρα για τα σχετικά με το φως, νομίζω πως όσοι από μας εγκαταβιούν στις ελληνικές μεγαλουπόλεις (both of them) είμαστε οι τελευταίοι που δικαιούνται να κατηγορήσουν το Παρίσι: τα περί αττικού ουρανού, για παράδειγμα, στη σύγχρονη εποχή είναι μάλλον παπαριές. Έχοντας μεγαλώσει με ένα ολόκληρο τετράγωνο 50 Χ 50 cm αττικού ουρανού στο παράθυρό μου, δεξιά και πάνω από την απέναντι πολυκατοικία όταν βρέθηκα μπροστά στις vistas του κέντρου των ευρωπαϊκών πόλεων έμεινα από λέξεις και προσέφυγα στην ονοματοποιία της οικογένειας Ντακ, κάνοντας "γλουπ" για να εκφράσω την άποψή μου. Αντανακλάσεις σε γυάλινα κτίρια στο τέλος της μέρας, τα παιχνιδίσματα του ήλιου με τον οβελίσκο της Concorde, τα τεχνητά φώτα που φόρεσε ο πύργος για την προεδρία του Sarkozy στην Ε.Ε. (απορώ πως δεν έστησαν ακόμα την Carla στην κορυφή για να προσδώσει έξτρα βατ στις φωταψίες), κυριολεκτικό φως το Παρίσι διαθέτει παραπάνω από αρκετό. Αν προσθέσουμε και το μεταφορικό, από τους μεγάλους προβολείς του γνωστού αιώνα του Βολταίρου και της παρέας του ως τις μικρές λάμπες φθορισμού του σήμερα το ποσό που μαζεύεται είναι αρκετό για να αντισταθμίσει αρκετές μέρες βροχής το χρόνο. Στον άπλετο χώρο του Παρισιού εγκαθίσταται ικανό φως για όσους από εμάς έχουμε την ευχέρεια να απολαμβάνουμε ως επισκέπτες τη γοητεία του χωρίς να βιώνουμε τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματά του. Κάτι που μας επιτρέπει to always have Paris...

Rakasha's Paris Vol. V

2008-07-08T19:40:00.008+03:00

Η γραμμή 6 Charles de Gaulle-Etoile - Nation είναι ένα throwback από τα comics της δεκαετίας του '60, νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάποια δημιουργία του Stan Lee και οσονούπω θα σου την πέσουν κοστουμαρισμένοι μυστήριοι με μεταλλικά πλοκάμια, απωθητικές ακτίνες και ουρού σφυριά. Το κατασκεύασμα που βλέπεις να εισέρχεται στο σταθμό σε ξενίζει αρχικά γιατί είναι ένα μπάσταρδο πλάσμα με μούρη σκουπιστικού του δήμου Αθηναίων και ρόδες νταλίκας. Όταν το συνηθίζεις σε αποσπά η διαδρομή: από τα υπόγεια του Etoile βγαίνει στο φως, γίνεται elevated, περνάει το Σηκουάνα με τον πύργο του Eiffel αριστερά, διασχίζει διάφορες συνοικίες με συνηθισμένες παρισινές πολυκατοικίες του XIXéme και του XXéme που μάλλον θα ήσουν πρόθυμος να σκοτώσεις διάφορους ενοίκους για να μείνεις καιχώνεται πάλι στο υπέδαφος λίγο πιο κάτω, ενδεχομένως ταιριαστά με τη λέξη του Cambronne στον αντίστοιχο σταθμό. Ενίοτε στα βαγόνια του παρισινού μετρό βρίσκεις μια design πινελιά, σαν τον κρύσταλλο των Klingon που κοσμεί το στύλο παραπλεύρως, στυγνή αντιγραφή της ('60s again) αισθητικής του Enterprise προς δόξαν της ligne 3. To feeling όμως της 6, με τα βαγόνια γεμάτα σίδερο, όπως τα προϊστορικά δικά μας, είναι εντελώς retro Marvel Universe: σιδερένιες επενδύσεις στα παράθυρα, σιδερένιες χειρολαβές στις θέσεις, σιδερένιες πόρτες επικοινωνίας με το επόμενο βαγόνι - και σιδερένια χερούλια για να απασφαλίσεις τις κατά τα άλλα αυτόματες σιδερένιες θύρες. Ως και ο Green Goblin είμαι βέβαιος ότι θα δίσταζε μπροστά σε μια τέτοια επίδειξη πνεύματος "αει στο διάολο που θες και να μπεις, άνοιξέ τη μόνος σου..."

Rakasha's Paris Vol. IV

2008-07-07T23:39:00.007+03:00

Έτσι έγινε και είδα το εκκρεμές. Και συμφωνώ με την κοπελιά που λοιδωρεί ο αφηγητής στην αρχή του Εκκρεμούς του Φουκώ: αυτό είναι όλο δηλαδή; Don't get me wrong, το Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων στην οδό Ρεωμύρου είναι εντυπωσιακό ως σύλληψη και εξαιρετικό ως υλοποίηση, αν και περίμενα περισσότερα πρωτότυπα και λιγότερα προσχέδια. Πρόταση του συνταγματικού κληρικού Abbé Gregoire μετά την Τρομοκρατία, ιδρύθηκε παρ' όλα αυτά στον εγκαταλελειμμένο ναό του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών προς διαφύλαξιν της υλικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας - σε χαρακτηριστική αντίθεση με τις προτεραιότητες του Παλαιού Καθεστώτος, τις οποίες βλέπετε εν πλήρη δόξη στο Λούβρο. But still... Η απόδειξη της κίνησης της Γης, του σταθερού σημείου και των συνδηλώσεών της είναι πολύ πιο sinister όταν τη διηγείται ο Umberto Eco παρά όταν την αντικρύζει ο αμύητος επισκέπτης δίπλα σε ζευγαράκια που εκμεταλλεύονται τη free Sunday για να βελτιώσουν την κουλτούρα τους και παιδάρια που τα έφεραν οι γονείς τους να δουν μια μπάλα να βωλοδέρνει πέρα - δώθε (περίμενα όλη την ώρα πότε κάποιο από δαύτα θα έκανε την κίνηση ματ να δώσει μια σφαλιάρα στη σφαίρα). Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι ο Άγιος Μαρτίνος των Αγρών και τα εκθέματά του είναι μάλλον πολύ πιο μουσειακά και εξημερωμένα σε σχέση με όσα είδε ο Eco πριν από 25 χρόνια και τα οποία του επέτρεψαν να γράψει το καλύτερο σύγχρονο μυθιστόρημα περί μυστικών εταιρειών.

Ιδού, το Arts et Métiers ενέπνευσε το Εκκρεμές. Το Λούβρο, αντίστοιχα, ενέπνευσε τον Κώδικα Ντα Βίντσι. Αναντίρρητα, πρόκειται για θησαυρό του ανθρώπινου είδους, κάτι που δεν βλέπεται αλλά σπουδάζεται (το μουσείο, όχι ο Κώδικας). Από την άλλη κανείς Mitterand δεν θα σκεφτόταν να πλαισιώσει το Arts et Métiers με φαραωνικά έργα για να διασφαλίσει το όνομά του στην αιωνιότητα. Το Λούβρο, όπως και το Βρετανικό Μουσείο πιο παλιά, με δυσκολεύει για καθαρά πρακτικούς λόγους: είναι πολύ μεγαλύτερο από τα ανθρώπινα μέτρα, αντάξιο ως μέγεθος του εγωτισμού όντων όπως ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (αν κι εκείνος προτιμούσε τις Βερσαλίες). Στο μεταξύ, οι μάζες συρρέουν ακατάπαυστα κάτω από την Πυραμίδα, περπατούν στις αίθουσες μέχρι τελικής πτώσεως καταναλώνοντας αδιάφορα αιώνες κουλτούρας και στο τέλος καταρρέουν σε πολυθρόνες και πάγκους από υπερκόπωση και πληροφοριακό overdose. Θα αρκεστώ σε μια minimal tour, θα αγνοήσω τη Mona Lisa και τα κοπάδια της (την αγοράζω υπερτιμημένο μαγνητάκι για το ψυγείο) για χάρη του Jacques - Louis David και των άλλων νεοκλασικιστών με τις δικές τους εμμονές. Χάνοντας το δρόμο για την έξοδο, θα ρίξω τυχαία ένα βλέμμα και στην Αφροδίτη της Μήλου, excusing my way μέσα από ένα πλήθος με αφηνιασμένες ψηφιακές.

Rakasha's Paris Vol. III

2008-07-06T11:32:00.006+03:00

More songs about language and food

Η φίλη μου η Άννα που γνωρίζει πόσο συντηρητικός είμαι στο φαγητό ισχυρίζεται ότι κάτι έπαθα στο Παρίσι, δοκιμάζω νέες γεύσεις και τρώω πράγματα χωρίς να ξέρω, και κυρίως χωρίς να ρωτάω τι είναι. Η απάντηση στο καταλυτικό της επιχείρημα είναι εύκολη: πεινάω, και η δωδεκαετής αχρηστία στην οποία έχουν περιπέσει τα γαλλικά μου δεν με βοηθάει να ανοίξω διαλογική συζήτηση με τον κατά τόπους σεφ. Άλλωστε, το τελικό αποτέλεσμα το γνωρίζετε όλοι - η γαλλική κουζίνα είναι εξαιρετικά ευφάνταστη και εξαιρετικά ποικίλη και δεν περιμένετε εμένα να σας το πω. Οπότε, νομίζω ότι η τακτική που ακολουθώ μας εξυπηρετεί όλους, εσάς, εμένα και τον σερβιτόρο. Μετά από μια σύντομη αναζήτηση κλείνω τον κατάλογο και παραγγέλλω στα αγγλικά. Εδώ η Άννα σηκώνει τα φρύδια της και ρωτάει αν μου απαντούν και σε ποια γλώσσα. Δεν ξέρω αν η αφιξή μου στο Παρίσι είναι κοσμοϊστορικό γεγονός που σηματοδοτεί την επάνοδο της φημισμένης γαλατικής ευγένειας, είναι όμως γεγονός ότι εγώ και οι Γάλλοι, από τον δεύτερης γενιάς harki Σουλεϊμάν στο Gare de Lyon ως τον Πιέρ της brasserie στην Quai Branly συνεννοούμαστε στη γλώσσα του Shakespeare. Και επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω αν πρόκειται για φόρο τιμής στους αμερικανούς τουρίστες που έχουν κατακλύσει την πόλη επωφελούμενοι από το τριήμερο της 4ης Ιουλίου. Η ιστορία με την απροθυμία των Γάλλων να μιλήσουν αγγλικά θα μπορούσε να είναι μύθος (η Αννα που έρχεται καθημερινά σε επαφή με τους ιθαγενείς διαφωνεί), θα μπορούσε να οφείλεται σε ηλικιακή / ταξική διαφοροποίηση (οι νεαρές μεσοαστές γαλλίδες που ποδηλατούν δίπλα μου έχουν καλύτερη αγγλική προφορά κι από μένα), θα μπορούσε να ίσχυε στο παρελθόν και απλώς να έχει λήξει με τη σιωπηρή αποδοχή ότι στην εποχή της άμεσης μετακίνησης ανά τον κόσμο χρειαζόμαστε μια lingua franca και αυτή δεν είναι πλέον η γαλλική. Όχι, ακόμη και ο Rough Guide μου το επιβεβαιώνει, αν είσαι ευγενικός κι εσύ, αν τηρείς από την πλευρά σου όλους τους κανόνες της πολιτισμικής τελετουργίας, οι διαπροσωπικές σου επαφές με τους παριζιάνους θα στεφθούν από επιτυχία είτε μιλάς τα του Racine είτε τα μισητά των Σαξόνων. Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι λοιπόν. Εκτός από την Άννα που ανυπομονεί στην επόμενη επίσκεψή μου να με ταΐσει στη Lyon, πρωτεύουσα της γαστρονομίας, διάφορα παράξενα χωρίς να φέρω αντιρρήσεις...

Rakasha's Paris Vol. II

2008-07-06T00:08:00.013+03:00

Elégance

Το Λονδίνο είναι μια αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Το αντιλαμβάνεσαι βγαίνοντας από το τρένο στο Euston Station και ρίχνοντας μια ματιά στα εντυπωσιακά βικτωριανά που είναι διάσπαρτα, δήθεν τυχαία, κάνοντας πως σφυρίζουν αδιάφορα γύρω του. Το Παρίσι είναι μια πόλη-κομψοτέχνημα. Είναι επίσης και η πρωτεύουσα της υπερδύναμης του 17ου αιώνα που απέβη ξαφνικά η πρώτη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Παρά τις επαναστάσεις, τους Κοινοβουλευτικούς, τους ακραίους Levellers και το γεγονός ότι είχαν γίνει βασιλοκτόνοι έναν ολόκληρο αιώνα νωρίτερα από τους ξυπόλητους της ηπειρωτικής Ευρώπης, οι άγγλοι αβράκωτοι έκαναν πίσω ολοταχώς και σήμερα ο Morrisey ονειρεύεται τη μέρα που θα φτύνουν το όνομα του Oliver Cromwell. Αντίθετα, οι Γάλλοι τοποθετούν ήδη στην Place de la Concorde τις εξέδρες από όπου θα γιορτάσουν στις 14 Ιουλίου την εποχή που μπροστά από τους κήπους του Κεραμεικού δεν κυλούσε μια ατέλειωτη ροή οχημάτων, αλλά αίματος: η εξημερωμένη σήμερα Place de la Revolution ήταν τότε ο τόπος του βίαιου θανάτου του Παλαιού Καθεστώτος διά της λαιμητόμου. Όχι ότι σήμερα στο Παρίσι βιώνει κανείς πλέον πραγματικά τη ρήξη μεταξύ République και Ancien Régime. Το άγαλμα του Danton εξακολουθεί να δείχνει προς τη Βαστίλλη, αλλά περιτριγυρίζεται από σικ καταστήματα και από τις δύο πλευρές του δρόμου. Και στην οδό Saint Honoré η οικία του Ροβεσπιέρου στον αριθμό 398 όχι μόνο είναι επικίνδυνα κοντά στο 388 του John Galliano, αλλά στεγάζει το κατάστημα Elégance. Ο κομψός δικηγόρος από το Αρράς αν μη τι άλλο θα εκτιμούσε την ειρωνεία - και μετά ως εμπνευστής της διατίμησης θα έφριττε με τις τιμές και θα έστελνε τους ιδιοκτήτες στη γκιλοτίνα.

Rakasha's Paris Vol. I

2008-07-04T13:12:00.003+03:00

Πλησιάζοντας κανείς το Παρίσι από το Saint Denis νομίζει πως βρίσκει μπροστά του μαζεμένους όλους τους δαίμονες της Αθήνας, και ενδεχομένως και του Manchester, να γελάνε σαρκαστικά και να τον κατατρύχουν αλύπητα. Αν νομίζετε ότι στην Κηφισίας ζείτε την κόλαση της κίνησης, δοκιμάστε το traffic του Παρισιού από το Charles de Gaulle. Αν έχετε άχτι τα φρικτά batiments της Μαγχεστρίας, καμαρώστε στο Saint Denis τα τέρατα της Brandt, της LG, της Toshiba, vintage του στυλ "Ανατολική Γερμανία περί το 1970", όπως συνήθιζε να ειρωνεύεται ο supervisor μου. Εκείνο όμως που καθιστά το Παρίσι Παρίσι δεν είναι ούτε η αποτυχημένη ένεση industrial στα περίχωρα ούτε οι πηγμένοι διάδοχοι των βουλεβάρτων του Haussman. Μεταξύ των μεγαθηρίων, κάπου στον ορίζοντα, προβάλλει πάνω σ' ένα λόφο η Sacre Coeur. Κι από εκείνη τη στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι το Παρίσι είναι μια πόλη κόμικ, μια πόλη που χώνεψε όλα τα αρχιτεκτονικά ύφη από τον γοτθικό ρυθμό της Notre Dame ως τον αρχετυπικά μοντέρνο Tour Eiffel και όλη την ιστορία που τα συνοδεύει, μια πόλη όπου μπορείς να περιμένεις πλέον τα πάντα, zeppelin στον ουρανό, ακόμη και pigs on the wing.

Ουστ, βρε όρνιο τσ' Κλεισούρας

2008-07-01T00:15:00.001+03:00

Ξεκινώ με κάτι άσχετο, μια σημείωση κυρίως για τον εαυτό μου: την ωραιότερη ταινία που είδα από τον καιρό του Jesse James.

Πριν περίπου δυο βδομάδες αναρωτήθηκα γιατί έχουνε τόση πέραση οι ακραίες απόψεις. Απόψε με απασχολεί η ανάγκη των ανθρώπων στα μπλόγκια να υποτιμούν, να πατρονάρουν, να επιτιμούν και πολλές φορές να σκυλοβρίζουν αγνώστους. Εδώ περιορίζομαι στα μπλόγκια, τα οποία δε θεωρώ μέσο επικοινωνίας (όπως την τηλεόραση), παρά "προεκτάσεις του εαυτού μας" με περιορισμένη δημοσιότητα (εκτός και αν αυτές τις αράδες τις διαβάζει η Χάφινγκτον -- γεια σου Αριάνα! -- οπότε το πράμα αλλάζει).

Πάντως, για περίπου δύο χρόνια και βάλε, έχω προσπαθήσει να τηρήσω τη συμβουλή "Άμα μου έρχεται όρεξη να το ρίξω στο μεταμπλόγκινγκ, κλείνω τον υπολογιστή" με σχετική επιτυχία. Τις λίγες φορές που επιδόθηκα σε κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε 'μεταμπλόγκινγκ', το έκανα για να παινέψω το μέσο και για να δηλώσω πόσο καλά είναι που υπάρχει, πρόσφατα με αυτό το ποστ, κ.ο.κ. Αυτή η μακάρια τριακονταμηνία διακόπτεται σήμερα.

Τέλος πάντων.

Πρώτα-πρώτα το μπλογκικό βρισίδι δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Άμα γνωρίζετε ξένες γλώσσες και διαβάζετε ξενόγλωσσα μπλογκζ, θα δείτε ότι πέφτει πολύ μπινελίκωμα out there (το οποίο τελευταία μεταφράζεται 'εκεί έξω' κι εμένα μου 'ρχεται λόξυγκας), ακόμα κι αν εξαιρέσει κανείς τα τρόλλια.

Βλέπει λοιπόν κανείς στα μπλόγκια έναν γενικευμένο αναμμό, μια φούντωση, ένα μένος -- κάτι για το οποίο έχω ξαναμιλήσει.

Τι λένε λοιπόν κάποιοι σχολιαστές.

Μερικοί κατά τ' άλλα ευφυείς παίρνουν αμπάριζα και μουτζώνουν με σύστημα και επιμέλεια όποιον διέρχεται από ένα φόρουμ ή ένα μπλογκ, σαν οδηγοί τον Αύγουστο σε σεατάκι χωρίς κλιματισμό. Σύμφωνα με τους σχολιαστές αυτούς, ο ένας είναι εντελώς βλάκας, τόσο απελπιστικά βλάκας ώστε πρέπει να του το επισημάνουν πάλιν και πολλάκις. Σύμφωνα με άλλους, κάποιος παραλογίζεται λόγω ιδεολογικής φλεγμονής (αριστερής, δεξιάς, χριστιανικής, αθεϊστικής, οικολογικής, φιλελεύθερης, εθνικιστικής, διεθνιστικής): αυτή η φλεγμονή όχι μόνον ακυρώνει a priori τη γνώμη του αλλά αποτελεί κι αφορμή σημαιοστολισμού του με τα γλωσσικά ισοδύναμα χρησιμοποιημένων προφυλακτικών. Άλλοι σχολιαστές αυτής της ομοταξίας διαθέτουν το εξής πρόβλημα: ακόμα και πραγματικά διανοούμενοι, σκεπτόμενοι και αντάξιοι συνομιλητές διαφωνούνε μαζί τους. Άρα διαθέτουν, δυστυχώς, αχανείς χερσότοπους αχαρτογράφητης αφέλειας και πάμπες ολόκληρες κενές κοινής λογικής μέσα στα κρανία τους: άλλωστε, ως γνωστόν, όσο πιο σοφός είσαι, τόσο πιο αποκομμένος είσαι από την πραγματικότητα. Αυτό, για παράδειγμα, ήταν ένα από τα προβλήματα του Νίκου Δήμου: όπως του επισήμαιναν κάποιοι πτυχιούχοι σχολιαστές με ηλικία κλάσμα της δικής του, ήταν αφελής και εκτός επαφής με τον πραγματικό κόσμο.

Άλλοι, θεράποντες της φόρμας, περιφέρουν τις σπάνιες κειμενοκριτικές ικανότητές τους: κατ' αυτούς ο ένας γράφει καλά αλλά λέει βλακείες, ο άλλος γράφει χάλια γιατί δεν ξέρει να γράφει, ο τρίτος γράφει σκατά γιατί -- αν και ξέρει να γράφει -- γράφει σκατά. Όλοι είναι βλάκες. Ή αφελείς. Ή γράφουν άσχημα. Ή όλα μαζί. Λέω εγώ τώρα, για φανταστείτε να βγει ο Πετεφρής και να μας θάβει όλους για το πώς γράφουμε. Πλάκα θα είχε.

Και βέβαια, τα ad hominem, οι δίκες προθέσεων: προδότες, μίσθαρνοι, κιοτήδες, πουλημένοι, κακόβουλοι, υστερόβουλοι, ανακτόβουλοι. Παράνομοι, φυγόστρατοι, απόστρατοι, στρατόκαυλοι. Αντιφατικοί, καιροσκόποι, υποκριτές. Κρυπτοφασίστες, κρυπτοσιωνιστές, κρυπτορατσιστές, κρυπτοαντισημίτες, κρυπτοσεξιστές, κρυπτοεθνικιστές, κρυπτοτραμπούκοι, κρυπτοκοσμοπολίτες, κρυπτοδιεθνιστές, κρυπτοσταλινικοί, κρυπτοφιλελεύθεροι, κρυπτοαναρχικοί, κρυπτογκέι, κρυπτοφεμινιστές, κρυπτοστρέιτ, κρυπτοανοργασμικοί, κρυπτολάγνοι, κρυπτοπλούσιοι, κρυπτονεόπλουτοι, κρυπτότουρκοι, κρυπτόβλακες, κρυπτόπτωχοι, κρυπτόκωλοι, κρυόκωλοι. Και ο ολντ μπόυ, επιτομή όλων των παραπάνω. Τι να προσθέσω εδώ.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το τι σου λένε. Το πρόβλημα είναι και πώς το λένε: ειρωνεία, σαρκασμός, περιφρόνηση, λοιδωρία, απίστευτες βρισιές. Μερικοί μάλιστα θα σε τραβολογάνε σε άσκοπες και μακρόσυρτες ανταλλαγές σχολίων μέχρι να παραιτηθείς από την κόπωση (αφού εκείνοι πρέπει να λένε πάντα την τελευταία κουβέντα). Άλλοι θα πιάσουνε να σου αποδομήσουνε καταλεπτώς όσα είπες, κάνοντας διακριτικές ενέσεις παρερμηνείας και διαστρέβλωσης εδώ κι εκεί: άμα εκραγείς, εσύ φταις. Άλλοι σε πατρονάρουν: "το πτωχό, το κα-θυ-στε-ρη-μέ-νο", που έλεγε κι εκείνη η ταινία, νομίζω με τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου (καλή της ώρα).

Έχω να προτείνω κάτι, με τον γνωστό διδακτισμό που (λέγεται ότι) με διακρίνει; (παρεμπιπτόντως, γιατί νομίζετε ότι γράφω εδώ; για να αυτοψυχαναλυθώ; με μπερδέψατε με άλλον, τότε.) Έχω:

Ηρεμήστε, αγαπητές κι αγαπητοί. Πρώτον, ελάχιστοι σας διαβάζουν: ένα μικρό υποσύνολο όσων μιλάν ελληνικά. Τι να λέμε, δηλαδή. Επίσης, όσον αφορά το ταλέντο, την ευφυία, τη σπάνια καλλιέργειά σας και τα συγκλονιστικά βιώματά σας, ε, εντάξει. Δεν είναι τόσο πελώρια, παγκόσμια και πανίσχυρα όσο νομίζετε: συνεχίστε να γράφετε αλλά μην τρελαίνεστε να αξιολογείτε τους άλλους.

Family affair

2008-06-25T15:14:00.000+03:00

Οικογενειακές μπίζνες: στο όνομα της μητέρας και του γιου.

Το βέλος του χρόνου...

2008-06-21T22:39:00.003+03:00

... είναι συνέπεια της εντροπίας.

Παρελθόν, στιγμιότυπο 1:

Παρελθόν, στιγμιότυπο 2:

Παρόν:

Μέλλον:

Καλοκαιράκι

2008-06-20T18:49:00.002+03:00

Αχ, ήρθες πάλι, καλοκαιράκι.

Μαζί σου φέρνεις αποπνικτική μπόχα ιδρωτίλας στις δημόσιες συγκοινωνίες· σκόνη και ζέστη· υπερκατανάλωση ρεύματος· πυρκαγιές και καμένα σπίτια, ζώα, πλαγιές· αγενείς μαστρωπούς του τουριστικού μας προϊόντος· κόσμο να κυλιέται στα καταστρώματα βρωμώντας χρόνια απλυσιά και κλιματισμένη κλεισούρα· διπλοπαρκαρίσματα και μποτιλιαρίσματα σε νησιώτικους χωματόδρομους ανοιγμένους για ενάμισυ γαϊδουράκι· εγκαύματα, θερμοπληξίες και τσούχτρες· σπατάλη καραβίδας για άνοστες, κακοφτιαγμένες και πανάκριβες αστακομακαρονάδες· τζετ σκι και σφαγμένους της οδικής μας αφροσύνης· μεθυσμένους Άγγλους και ερεθισμένους Ιταλούς· κινητά στις παραλίες· τουαλέτες που βρωμούν αφρόντιστες στα πενήντα μέτρα· μύγες και κουνούπια· νοσοκομεία γεμάτα ασθενείς και το προσωπικό με άδειες· τη φαντασίωση ότι οι δέκα μέρες στα υπερχλωριωμένα ενοικιαζόμενα κάποιου ξερόβραχου αποτελούν χαλάρωση, αποθέωση του αισθησιασμού και απελευθέρωση των αισθήσεων.

Ο Θεός μαζί μας και φέτος.

Πολιτική ορθότητα

2008-06-20T01:31:00.002+03:00

Καταχρηστικά, ας δηλώσω υποστηρικτής της απεριόριστης ελευθερίας του λόγου. Επιπλέον, σε γενικές γραμμές, με καλύπτει αυτό:

το κίνημα της πολιτικής ορθότητας, [...] αποσκοπεί στο να απαλειφθούν από τη γλώσσα λέξεις και εκφράσεις που, κυρίως μέσω της συνδήλωσής τους, υβρίζουν ή προσβάλλουν τα άτομα ή τις ομάδες που χαρακτηρίζουν. Παρά τη χλεύη που έχει υποστεί το κίνημα της πολιτικής ορθότητας και παρά την – όπως θα δούμε – εγγενή ατελεσφορία κάποιων προτάσεών του, πρόκειται για σημαντική προσπάθεια, εφόσον αποσκοπεί στο να απαλλάξει τον λόγο από λέξεις και εκφράσεις που φέρουνε το βάρος της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού, του σεξισμού και, γενικότερα, ιδεολογιών που νομιμοποιούν τον αποκλεισμό, την εκμετάλλευση και την καταπίεση συνανθρώπων μας. Όπως επισημαίνει ο Neil Smith στο σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου του ‘Language, Bananas and Bonobos’, η χρήση τέτοιων όρων συνιστά μια μορφή ηγεμονίας στη γλώσσα, κατά την οποία μία ομάδα που είναι κυρίαρχη με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο (λ.χ. Ελλαδίτες, λευκοί, οθωμανική εξουσία, Ελληνοκύπριοι) ονοματίζει μια άλλη σύμφωνα με τη δική της ηγεμονική οπτική: τους Κυπραίους, τους αράπηδες, τους γκιαούρηδες, τις μαυρούες. Δείτε επίσης εδώ πώς το ‘Κυπραίος’ τείνει να είναι ουδέτερο στο στόμα ενός Ελληνοκυπρίου, παρότι συνήθως υποτιμητικό στο στόμα ενός Καλαμαρά. Με άλλα λόγια, το αίτημα για πολιτική ορθότητα είναι το αίτημα να αποκαλούμε τους άλλους όπως θα προτιμούσαν εκείνοι να τους αποκαλούμε.