.comment-link {margin-left:.6em;}

24.5.06

 

Re: post

Προέκταση στον Sraosha
Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας όπως αναδεικνύεται την τελευταία δεκαετία είναι η δυσφορία, η δυσανεξία και η στρεβλή αντίληψη για τις έννοιες όχι μόνο της μειονότητας, αλλά και της μειοψηφίας. Η ένταξή τους στην επίσημη ιδεολογία, την οποία όλοι βιώνουμε και από την οποία είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθούμε ώστε να σταθούμε απέναντί της με κριτική σκέψη, είναι προβληματική και η δυσπιστία απέναντί τους εκφράζεται πολλαπλά. Η μειοψηφία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο οφείλει, σαν μικροαστή νοικοκυρά ταινιών της δεκαετίας του ’50, να «τηρεί τη θέση της», να «μην δίνει δικαιώματα». Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, γιατί σε επίπεδο νοοτροπιών και ιδεολογιών στην Ελλάδα αποδεχόμαστε πλήρως το common sense της Margaret Thatcher: υφίστανται πολύ συγκεκριμένα όρια, πολιτικά, κοινωνικά, ιδεολογικά, τα οποία συγκροτούν τον κανόνα, τη νόρμα, που στην περίπτωση αυτή νοείται ως δεσμευτική και αποκλειστική. Όσοι και όσα ξεφεύγουν κάποτε από αυτή καταλήγουν «κουλτουριάρηδες», «φωταδιστές», «ευρωλιγούρηδες», «τέρατα» και νουθετούνται για να μην καταλήξουν, οι μωροί, στις αγκάλες του «εχθρού», του οποίου ασφαλώς αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα. Το ιδεολογικό μαντρί δεν είναι μεγάλο και ευρύχωρο. Αν δεν θύεις στο βωμό κοινών συλλογικών μανιών και δεν υπακούς στις διάχυτες πεποιθήσεις, αν ζητάς απτές αποδείξεις πριν κρίνεις, αν δεν πείθεσαι από τα υποτιθέμενα αυταπόδεικτα, θα πέσει πάνω σου η ρομφαία του Μάκη και η κατακραυγή των άλλων μεγάλων τριβούνων του λαού. Στο όνομα του οποίου, και των υπόλοιπων μεγάλων κοινών συνισταμένων (πατρίς, θρησκεία, οικογένεια), είθισται να μιλούν κατά κανόνα όσοι δεν αναπτύσσουν σπονδυλική στήλη για να μιλούν πρώτα και κύρια εξ ονόματος του εαυτού τους.
Comments:
Εγώ νομίζω ότι αυτό ίσχυε περισσότερο το 1992. Και τώρα ισχύει, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Πολύ καλύτερα να βελάζουν οργισμένα διάφορα πρόβατα εναντίον σου, παρά να σε κλείνουν στη φυλακή κιόλας.
 
Όντως σήμερα δε σε κλείνουν φυλακή, αλλά η ταμπέλα του γραφικού και του ΄"περίεργου" καραδοκεί για όποιον επιμένει να σκέφτεται και να λέει τη γνώμη του.
 
Χειρότερο ομως από το να σε αποκαλούν "περίεργο" είναι το να προβαίνουν σε ηθικές κρίσεις σε βάρος σου μόνο κ μόνο επειδή δεν ασπάζεσαι ένα ιδεολόγημα το οποίο είναι βασισμένο σε πίστη.
 
Guys, ευχαριστώ για τα σχόλια. Ώρες ώρες σκέφτομαι τους ευτυχείς κουτόφραγκους - τουλάχιστον αυτοί αγχώνονται με τη δουλειά τους, όχι με τα ψυχοδράματα του κοινωνικού υπερεγώ...
 
Δεν ξέρω αν ο Τάκης Κονδύλης αποτελεί πανίερη αγελάδα για κάποιους. Μόνο αναφορές στο επίμετρο της "Θεωρίας του Πολέμου" έχω δει κατά καιρούς από διάφορους κύκλους, τους οποίους θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ίσως "αντι-ιμπεριαλιστές/κρυφοεθνικιστές", όμως η ίδια η δυναμική του κειμένου ξεπερνάει τους σχολιαστές του: χρειάζεσαι επιχειρηματολογία και αναλύσεις υψηλού επιπέδου προκειμένου να εκμεταλλευτείς τα συμπεράσματα του Κονδύλη, ποιότητες που συνήθως απουσιάζουν από τους δογματικούς.

Από πού κι ως πού ο Clausewitz είναι το "ίνδαλμα των απανταχού πολεμοκάπηλων"; Από τον Β' ΠΠ και μετά, το On War έχει χρησιμοποιηθεί μάλλον ως ευαγγέλιο ειρήνης -μία ακόμη από τις πολλές αναγνώσεις του Clausewitz. Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό π.χ. οι σχετικές αναφορές του Κουλουμπή στο βιβλίο του περί Πολιτικής Επιστήμης.
 
@deepest blue: Νομίζω ότι σχολιάζετε κείμενο του Sraosha, όχι δικό μου...
 
Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?