.comment-link {margin-left:.6em;}

16.2.08

 

Love never dies

υποενότητα από την Education Sentimentale του Sraosha

Όσο σκιώδης, συνεσταλμένος και σχεδόν αντικοινωνικός είμαι στον πραγματικό βίο, τόσο δημοφιλής και κοινωνικός έχω γίνει στα φόρα του διαδικτύου. Φυσικά, στο διαδίκτυο ισχύει το σοφό δι' εσόπτρου και εν αινίγματι -- όπως όμως και στον πραγματικό βίο. Έτσι, όταν ένας καινούργιος φίλος σχολίασε ότι κάτι που του είπα του φάνηκε 'πολύ ανθρώπινο', μπήκα (ως συνήθως) σε σκέψεις.

Θυμήθηκα τον ενθουσιασμό που είχε προκαλέσει ο Δράκουλας του Κόππολα στην παρέα μου όταν ήμουν σ' εκείνη την ηλικία. Το χαρακτηριστικό της ταινίας για 'μένα, πια, είναι η έμφαση στην ερωτική ιστορία του Κόμη και της Μίνας, η αντιμετώπισή τους ως τεράτων από τέρατα-υπερασπιστές της τάξης του κόσμου, όπως ο Βαν Χέλσινγκ, σαφώς πιο αιμοδιψή και αποτροπιαστικά.

Ο Κολλητός μου και η κοπέλλα του είχανε κολλήσει άγρια με την ταινία. Εγώ δεν πήγαινα να τη δω ακριβώς γιατί πήγαιναν όλοι τότε, όπως είπα (να αναφωνήσω κι εγώ φαρισαϊκά: "με τα μυαλά που φόραγα, θε μου σ' ευχαριστώ που δεν έγινα δανίκας"). Ψηνόμουν όμως και με απασχολούσε το Love never dies, το σλόγκαν της ταινίας. Υπήρχαν άλλωστε οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Από τη μια, είχα μια πολύ μυστήρια ερωτική εμπλοκή, σχεδόν δρακουλιάρικη: αλλόκοτο σεξ (π.χ. στα μισο-όρθια στη μέση της Καλλιδρομίου, ευτυχώς εκείνη τη νύχτα πλημμύρισε η Αθήνα κι όλοι είχανε λουφάξει, αλλιώς όλο και κάτι θα μας πάταγε), απότομες εναλλαγές διαθέσεων (δε θέλετε να ξέρετε), ανεξιχνίαστα κίνητρα, μουτζουρωμένα συναισθήματα ("όχι τώρα, σε τέσσερα χρόνια" -- "μπα;"), απρόσμενες ακυρώσεις και διαψεύσεις (σ' εσένανε που μ' έστησες ξανά στο ραντεβού και βάλε), πολλή μαλακία. Επιπλέον, η κοπέλλα του Κολλητού τα είχε ρίξει σ' εμένα (νομίζω πως την έχω ξαναπεί την ιστορία), αλλά εγώ την έκανα πάσα στον Κολλητό (που την ήθελε (;) τρελά αλλά δεν είχε το θάρρος -- τότε) αν και μου άρεσε: όσο απωθητικό μού ήτανε το σώμα της ("σανίδα", έλεγε ο Κολλητός), άλλο τόσο θελκτικό ήταν το πρόσωπό της (αναγεννησιακής καλλονής) και το πνεύμα της. Δηλαδή υπήρξε σοβαρότατο ενδεχόμενο. Αλλά εγώ, κύριος. Κύριος ήρθα, κύριος φεύγω. Σαν τον Κόμη Βλαντ, δηλαδή.

Ο Κολλητός τα χάλασε με την κοπέλλα του παραδεχόμενος τελικά ότι είναι γκέι. Έκτοτε ξεσάλωσε και δε χρειάστηκε να του ξανακάνω πάσα κανένανε. Η δικιά μου η περίπτωση τα έφτιαξε με έναν φρενοβλαβή ίκαρο (κωλοστολές) από τον οποίο χώρισε σχεδόν αμέσως. Μετά παντρεύτηκε. Εγώ στο μεταξύ μετανάστευσα. Στο πρώτο δωμάτιο της ξενητειάς έβαλα την αφίσα της ταινίας (την οποία είχα δει στο μεταξύ): κατάμαυρη, με το σλόγκαν φάτσα φόρα: Love never dies. Όταν πρωτομπήκε στο δωμάτιο, "This place looks like Hell. And I see you enjoy erotica, not porn" είπε ο καλός μου φίλος που έγινε στα 40 του πατέρας στις 12 του μηνός (αφού ούτε καν η στειρότητα, ή υπογονιμότητα, δεν είναι αθάνατη).

Το σλόγκαν, όπως αντιλαμβάνεστε, με είχε απασχολήσει πολύ στο μεταξύ σαν μάντρα, όχι σαν περιεχόμενο. Η αγάπη ουδέποτε πίπτει. Μαγιλίκι, αφθαρσία, βρυκολάκιασμα δηλαδή; Στάση; Όχι, μου είπε κάποτε ιεροκήρυκας και νυν μητροπολίτης, η αγάπη δεν είναι κατάσταση είναι διαρκές αγώνισμα (προσέξτε ορολογία δια χειρός Giannaras εδώ, ε;)

Αυτά λοιπόν. Πάω να δαγκώσω κανα λαιμό και να ξαπλώσω στο φέρετρο, όπως θα έλεγε κι ο πρώιμος Χάρυ Κλυν.
Comments:
Δεν τσιμπάω με το χρυσούν ωρολόγιο χειρός και προχωρώ στον πρόλογο.

Τύχη αγαθή, λοιπόν, φρόντισε στον φηντ ρηντερ το ποστ σου να γειτονέψει με ένα άλλο.

In Russian, "a reference in a footnote" and "internal exile" (often as a form of criminal punishment) are the same word, ссылка (ssylka). Odd but true.

Or maybe not so odd, given the root "send"; the footnote sends you to another source, the exile to another city. So remember: Footnotes are the Siberia of your article (and endnotes, I suppose, the Kamchatka).
Footnotes and Exile


Οπότε λέω μήπως η αγάπη είναι το απολυτήριο από την εσωτερική εξορία.

Να σημειώσω πως μια πολύ καλή διαπραγμάτευση της εσωτερικής εξορίας, και της απόδρασης από αυτήν, έχει κάνει η Κιμ η Νέα Θεολόγος στο κλασσικό Συ Ήλθες.
 
μπράβο μικρέ Φλωμπέρ, καιρό είχες (;) να γράψεις κάτι τόσο προσωπικό. I liked it. επί της ουσίας, άλλη ώρα

xxx
 
Χαίρομαι που διακόπηκε η διακοπή. Καλή συνέχεια και πάντα μπερεκέτια στο αγώνισμα εύχομαι.
 
Πολύ ωραίο μαντάρα ποστ. Πολύ του γούστου μου.

Επειδή είμαι στη μέση εξορκισμού δια να αποφύγουμε το ενδεχόμενο να είμαστε παλαιοί συμφοιτηταί (εδώ υπόκρουση: φταίμε κι οι δυό, που ζούμε χώρια) σας αφήνω με αγωνιστικούς χαιρετισμούς.
 
Θυμάμαι τη Μίνα να λέει στον Κόμη:
"Take me away from all this death!"
Θέλει αγώνα αυτό.
 
overall, applause!
όχι και ''erotica, not porn''το Dracula χαχαχα!τι τύπος...
η Καλλιδρομίου μια χαρά σκοτεινή και στενή ήταν, εκτός αν στεκόσουν στα σκαλιά του Greendoor,οπότε βροχή, ξεβροχή είσασταν μου φαίνεται λίγο exited to be caught!
αν πάλι σου είχε εντυπωθεί η στιγμή που τα ουρί-και δη η Μόνικα freshly arrived- επιδίδονται στην αφαίμαξη του ξενέρωτου Κηάνου, το ξέρω, θα χαρακτηριζόσουν πεζός.;)
 
'Ντάξει αυτά, παρότι ολίγον μπερδέ-μπερδέ, για τα τόσα υπόλοιπα, που never die κι αυτά, πανάθεμά τα, δεν θα μάς πείς αφού τό ξεκίνησες κι έχεις το "πατέντο";

Φιλάααααααααακια!
 
ξέρω θα βαριέσαι...
 
@akindynos: μείζον δε τούτων...

@xilaren: ποια ουσία και κουραφέξαλα.

@π2: Καλά, μην πανηγυρίσουμε ακόμα. Εξακολουθούν να μου λείπουν η όρεξη κι ο χρόνος.

@ιφιμέδεια: Εάν υποψιαστώ ότι είστε αυτή που νομίζω, πρέπει να επικοινωνήσουμε αμέσως για κάτι σκόρδα και παλούκια...

@aerosol: Είχα πάθει σεξοθεολογικό παροξυσμό με αυτήν ακριβώς την ατάκα.

@gasireu: πού να σας λέω τώρα, αφήστε.

@κλαζομένιο:
υπόλοιπα;
"κερνά τα υπόλοιπα και με χτυπάει στον ώμοοοοοο
τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιάαααα..."
Φιλάκια (με δοντάκια)

@χιλαρεν: εδώ μέσα, στην τριάπεζα γιαίματος, ιέχω μόνο τον υποουλογιστιή, μωάχαχαααα....
 
Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?