.comment-link {margin-left:.6em;}

19.1.09

 

The Education of Barack Obama

Διδαγμένος τον σνομπισμό της «βραχείας διάρκειας», της σκόνης της ιστορίας, από τον Fernand Braudel, σπάνια διαβάζω βιογραφίες. Αν δεν είχε βάλει το χέρι του ο Ian Kershaw πριν από δέκα χρόνια με τον μπολιασμένο την κοινωνική ιστορία του Hitler, ίσως και να μην είχα ασχοληθεί καθόλου με ένα είδος που συχνά ρέπει προς την αγιογραφία ως κατάλοιπο μιας αρχαιότερης λογικής που έβλεπε το ανθρώπινο γίγνεσθαι αποκλειστικά ως κοινή συνισταμένη της πορείας των μεγάλων ανδρών. Λιγότερη υπόληψη έτρεφα για την αυτοβιογραφία, προτού ανακαλύψω τη σημασία των απομνημονευμάτων ως ιστορικής πηγής και εντοπίσω τους κώδικες με τους οποίους διαχωρίζει κανείς τις προφανείς από τις υποκείμενες επιδιώξεις του αυτοβιογραφούμενου. Ακόμη ενίοτε διστάζω μπροστά σε τέτοια κείμενα, μια και προϋποθέτουν ανάγνωση με το μυαλό έτοιμο ανά πάσα στιγμή για διάβασμα πίσω από τις γραμμές – δεν θα αγόραζα το Dreams from my father αν δεν ήταν το τελευταίο αντίτυπο στον πάγκο της Πολιτείας.

Προσπαθώντας να βρω το κέντρο βάρους του, και ανακαλύπτοντας στην πορεία ότι έπειτα από μια ετήσια προεκλογική εκστρατεία με την ένταση και την έκταση αυτής των προεδρικών εκλογών σχεδόν όλα τα μείζονα σημεία της αυτοβιογραφίας του Μπαράκ Ομπάμα έχουν παρελάσει επανειλημμένα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, θεώρησα ότι το εντόπισα στη φυλετική εμπειρία – γι’ αυτό και τίτλος εργασίας του post ήταν The Intricacies of Race. Μια εμπειρία την οποία ο Ομπάμα περιγράφει με την πολυπλοκότητα που είθισται να χάνεται στη συνήθη απλοποίηση των αντιθέσεων – εδώ όμως εμφανίζεται σε όλο της το εύρος συνοψιζόμενη στο αφροαμερικανικό αξίωμα εσωτερικής κατανάλωσης «If you 're light you 're right, if you 're black get back». Στην πραγματικότητα ωστόσο το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από την πορεία ενός νέου προς την κατάκτηση της ωριμότητας, η οποία επέρχεται με τη συνειδητοποίηση της τρωτότητας (ή στη συγκεκριμένη περίπτωση, της θνητότητας) των οικείων και την ταύτιση με μια κοινότητα. Το χαρακτηριστικότερο ίσως στιγμιότυπο τελικά δεν αφορά άμεσα τον Μπαράκ, αλλά την ετεροθαλή αδελφή του Αούμα που ζει στην Κένυα με το συνονόματο πατέρα του τη δεκαετία του 1970. Έχοντας ασκήσει κριτική στην πολιτική του προέδρου Γιόμο Κενυάτα, o Δρ Ομπάμα απολύεται από τη θέση του (η αξιοκρατία της αποαποικιοποίησης) και βρίσκεται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Ένα απόγευμα στέλνει τη μικρή Αούμα στο παντοπωλείο να αγοράσει τσιγάρα, εκείνη του επισημαίνει ότι δεν έχουν χρήματα, ο πατέρας της της λέει να πει στον παντοπώλη ότι είναι κόρη του Δρα Ομπάμα και θα τον πληρώσουν αργότερα. Ο καταστηματάρχης, όπως είναι αναμενόμενο, αρνείται την πίστωση ενός από καιρό αφερέγγυου πελάτη και τη διώχνει. Η Αούμα φοβάται να επιστρέψει σπίτι χωρίς τα τσιγάρα, δανείζεται μερικά σελίνια από έναν ξάδερφο που χρωστά χάρη στον πατέρα της και αγοράζει το πακέτο. «Είδες;», της λέει ο Δρ Ομπάμα όταν γυρίζει, «σου το είπα ότι δεν θα είχες πρόβλημα. Όλοι γνωρίζουν τον Δρ Ομπάμα». Όπως όλοι γνωρίζουν ότι έχουν ενηλικιωθεί οριστικά και αμετάκλητα όταν αρχίσουν εκείνοι να προστατεύουν τους γονείς τους από την πραγματικότητα.
Comments:
Βάζω στοίχημα ότι αυτή η αφήγηση στο βιβλίο θα είναι φλύαρη και θα απλώνεται σε 50 σελίδες.
 
Tον αδικείς. 14 σειρές - αν ήταν blogger θα μας είχε όλους χαλαρά.
 
Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?